Ex animo

Η νύμφη Rusalka ή γιατί τα έχω πάρει στο κρανίο

2009-03-11T13:04:00.002+02:00

Θυμάμαι πως όταν ήμουν πιτσιρίκι και ζούσα στην Πράγα, υπήρχε ένα παραμύθι που αγαπούσα πολύ και ας με έκανε πάντα να κλαίω στο τέλος του. Ήταν η ιστορία της νύμφης Rusalka, ενός στοιχειού των νερών της Τσέχικης (αλλά και της ευρύτερης Σλάβικης) μυθολογίας. Η Rusalka (πληθ. Rusalki) ήταν συνήθως ένα ανήσυχο πνεύμα μιας νεαρής γυναίκας που είχε πεθάνει με άσχημο τρόπο και κατοικούσε στον πυθμένα του ποταμού. Τις νύχτες δε, έβγαινε στην όχθη του ποταμού και συνήθιζε να χορεύει σε κοντινά λιβάδια, προσελκύοντας με το γέλιο της και το τραγούδι της νεαρούς άντρες, που μάγευε και έπαιρνε μαζί της στον πυθμένα του βυθού, ήταν δηλαδή το αντίστοιχο τω νεράιδων που συναντάμε σε μυθολογίες διαφόρων Ευρωπαϊκών χωρών. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω όρεξη να μακρηγορήσω για το τι πραγματικά ήταν αυτές οι νύμφες των νερών (άλλωστε η σύνδεσή τους με το νερό κάθε άλλο παρά τυχαία είναι), αλλά να σχολιάσω τα πρόσφατα γεγονότα που διαδραματίστηκαν επί τη ευκαιρία του ανεβάσματος της ομώνυμης όπερας του Antonin Dvorak στην Εθνική Λυρική Σκηνή.

Ο Antonin Dvorak χρησιμοποίησε ως βάση του για τη συγγραφή της όπερας ένα παραδοσιακό τσέχικο παραμύθι, το οποίο έγραψε η πολύ γνωστή Τσέχα συγγραφέας Bozena Nemcova (η οποία παρεμπιπτόντως πέθανε το 1862, οπότε οποιαδήποτε ομοφυλοφιλικός συμβολισμός στο παραμύθι της, θα την έκανε πολύ προχωρημένη) . Το παραμύθι πραγματεύονταν τον τραγικό έρωτα της Rusalka, που ερωτεύεται τον πρίγκιπα και ζητά από τη μάγισσα Baba Yaga να της δώσει ανθρώπινη μορφή για να ζήσει μαζί του. Φυσικά, αυτό δεν έρχεται χωρίς το αντίστοιχο τίμημα, καθώς η νύμφη ανταλλάσει τη φωνή της με την ανθρώπινη υπόσταση. Ο πρίγκιπας ζει με τη Rusalka, αλλά ο περίγυρός του τον πείθει πως η ανώνυμη, μουγκή νύφη είναι προϊόν μαγείας και έτσι ο πρίγκιπας την εγκαταλείπει για μια άλλη πριγκίπισσα. Η Rusalka επιστρέφει απελπισμένη στη λίμνη, γίνεται πνεύμα θανάτου, αλλά ο πρίγκιπας, μετανοιωμένος, την αναζητά και πεθαίνει εξαιτίας της. Η Rusalka τον ευχαριστεί που της έδωσε τη δυνατότητα να νιώσει τον ανθρώπινο έρωτα, παραδίδει την ψυχή του στο θεό και επιστρέφει στη θλιβερή μοναξιά της στον πυθμένα της λίμνης.

Θεωρώ πως ο οποιοσδήποτε ομοφυλοφιλικός συμβολισμός / συσχετισμός σε αυτό το παραμύθι είναι τελείως εκτός τόπου και χρόνου. Δε συμφωνώ με την αντίδραση των μελών της ορχήστρας, όπως επίσης δε συμφωνώ καθόλου, μα καθόλου με την αντίδραση των ακτιβιστών της ομοφυλοφιλικής κοινότητας. Η ερμηνεία του παραμυθιού με τη σκηνοθέτιδα Marion Wasserman, η οποία επέλεξε να αποδώσει τον πρίγκιπα ως καταπιεσμένο ομοφυλόφιλο (σε ευθεία αναφορά με την πραγματική ιστορία του Βασιλιά Λουδοβίκου του Β’ της Βαυαρίας, λες και ο μέσος Έλληνας γνωρίζει τις σεξουαλικές προτιμήσεις ενός Βαυαρού ηγεμόνα) θεωρώ πως είναι ανακριβής και αστεία. Για τον πολύ απλό λόγο ότι η απόδοση αυτή δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την όπερα του Dvorak, η οποία πραγματεύεται έναν σκοτεινό Σλαβικό μύθο, που είμαι σχεδόν σίγουρη πως δεν έχει ως βάση του τον ομοφυλοφιλικό έρωτα. Ατόπημα της σκηνοθέτιδος; Ίσως. Υπερβολική αντίδραση των μελών της ορχήστρας; Φυσικά. Αδικαιολόγητη αντίδραση της ομοφυλοφιλικής κοινότητας; Aαναμφισβήτητα. Ατυχής απόδοση ενός από τα πιο σημαντικά παραμύθια (και έργα) της Σλαβικής κουλτούρας; Ω, ναι. Διότι καμιά φορά τα πράγματα είναι πολύ απλά και δεν πρέπει να μπερδεύουμε τις βούρτσες με τις π…..ς.

Stage, 21.02.09

2009-02-23T15:45:00.003+02:00

Come in, my love

Tell me, and I'll come with you

To these lovely places

And I will believe in you

When you are asleep.

Stuff the nightmares are made of

2009-02-16T10:19:00.001+02:00

I see dead people

2009-02-09T15:02:00.004+02:00

Συγνώμη, μήπως είμαι η μόνη που την ενοχλεί η παραπάνω έκθεση που έφτασε μετά Βαΐων και κλάδων και στην Αθήνα; Μια σειρά από πτώματα δηλαδή (πραγματικά πτώματα), τα οποία φημολογείται ότι προέρχονται από την Κίνα και εκτίθενται, έχοντας υποστεί ειδική επεξεργασία με σιλικόνη, για εκπαιδευτικούς, όπως ισχυρίζονται οι διοργανωτές, λόγους. Και έναντι φυσικά ενός αδρού αντιτίμου.

Πέρα από την κανιβαλιστική μας ηδονοβλεψία η οποία πλέον έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο, ανάγοντας το κάποτε μυστηριώδες σώμα που έχρηζε συστολής και σεβασμού σε μια απλή εικόνα-έκθεμα, έχω σοβαρό πρόβλημα με την έκθεση για πολλούς λόγους.

Ο πρώτος φυσικά είναι η σκιώδης προέλευση των πτωμάτων που εκτίθενται προς τέρψιν των κυνηγών της «νεωτερικότητας» και του anything goes. Αναρωτιέμαι αν οι ίδιοι ή έστω και οι οικογένειές τους έχουν δώσει έστω και την απειροελάχιστη συγκατάθεση για τη μεταθανάτιο έκθεσή τους. Ο δεύτερος λόγος είναι η άρρωστη θεματολογία της έκθεσης-για όνομα του Θεού, αν υπήρχε, τα μακάβρια αυτά εκθέματα κάποτε υπήρξαν άνθρωποι. Δεν είναι πλαστικό που του δόθηκε ανθρώπινη μορφή. Είναι πτώματα, σαν και αυτά που συναντά κανείς στα νεκροτομεία και τα νοσοκομεία, νεκροί άνθρωποι.

Ο θάνατος κάποτε ήταν προσωπική υπόθεση και ο νεκρός στους περισσότερους πολιτισμούς ενέπνεε σεβασμό και δέος. Αν μη τι άλλο, στον δικό μας πολιτισμό η έκθεση ενός νεκρού και η άρνηση ταφής του συνιστούσε ύβρη στα μάτια των Θεών και ένα τερατώδες ηθικό ατόπημα. Ακόμη και στις επικές μάχες του παρελθόντος, οι εχθροπραξίες έπαυαν μέχρι να θάψουν οι δύο πλευρές τους νεκρούς τους. Φαίνεται λοιπόν ότι ο δικός μας αμοραλισμός έχει πέσει σε χαμηλότερα επίπεδα από ενός βάρβαρου πολεμιστή των προχριστιανικών χρόνων. Τα θερμά μου συγχαρητήρια για την κατάντια μας.

The trick is to keep breathing

2009-02-06T14:20:00.004+02:00

Αυτές τις μέρες κλείνουν σχεδόν δύο χρόνια από τη μέρα που μετά από έναν χαλαρό Κυριακάτικο καφέ στο Sofa, κατέληξα για πρώτη φορά στα Επείγοντα. Έχοντας περάσει του λιναριού τα πάθη έκτοτε (διότι ο καθένας βλέπει ως βουνό τα δικά του προβλήματα, άσχετα αν άλλοι έχουν πολύ σοβαρότερα), μπορώ να πω τα ακόλουθα:

1 - Το να αρρωστήσει κανείς με μια χρόνια πάθηση της οποίας την ύπαρξη δέχονται οι μισοί γιατροί και χλευάζουν οι άλλοι μισοί, είναι ίσως το πιο ψυχοφθόρο πράγμα που μου συνέβη, ισοδύναμο της εξάντλησης που με κρατούσε για εβδομάδες στο κρεβάτι. Έχω χάσει την πίστη μου και την εμπιστοσύνη μου σε πολλούς από αυτούς, αλλά το bonus της όλης κατάστασης είναι ότι απέκτησα πίστη στην αντίληψη του εαυτού μου και στο ένστικτό μου. Καθώς και στην κοινή λογική. Κανείς γιατρός δεν είναι θεός και κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να συμφωνεί μαζί του, αν αισθάνεται ότι ο γιατρός είναι ημιμαθής ή πως το μόνο που θέλει είναι να σε γεμίσει με άχρηστα χάπια, απλά και μόνο επειδή τα παίρνει από την τάδε ή δείνα φαρμακευτική εταιρία.

2 - Η σχέση ενός γιατρού με τον ασθενή του, δεν είναι παρά άλλη μία ανθρώπινη σχέση. Εάν ο γιατρός δεν εμπνέει σεβασμό στον ασθενή του με τη στάση του ή τα λεγόμενά του, τη στιγμή μάλιστα που ο ασθενής τον πληρώνει αδρά για τις υπηρεσίες του, τότε ο ασθενής έχει το αναυθαίρετο δικαίωμα να τον γράψει εκεί που ο ήλιος ποτέ δεν ανατέλλει- και φυσικά, να του δείξει τους λόγους της απόρριψής του.

3 - Το να αρρωσταίνει κανείς είναι τελικά μια πολυσύνθετη ψυχοσωματική διαδικασία, της οποίας οι ακριβείς μηχανισμοί δε γίνονται ποτέ αντιληπτοί. Το σώμα σου είναι ένα εργαλείο, το οποίο κυβερνάται από τους ίδιους συμπαντικούς νόμους που υποστηρίζουν πως σε κάθε δράση υπάρχει και η αντίστοιχη αντίδραση. Εάν το καταπονήσεις ανεχόμενος τις μαλακίες του καθενός (συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του εαυτού σου), κάποια στιγμή θα σου υψώσει θριαμβευτικά το μεσαίο δάχτυλο και θα σε στείλει να κουρεύεσαι. Σκατόψυχοι άνθρωποι και παράφρονες υπάρχουν παντού και δυστυχώς θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν. Το θέμα είναι τι αφήνεις να μπει κάτω από το πετσί σου.

4 - Η αρρώστια – όπως και ο θάνατος ενός προσφιλούς ατόμου, και εδώ κουνιέμαι από τη θέση μου-είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αναθεωρήσεις όλη σου την κοσμοθεωρία. Η αρρώστια, πέρα από τον χρόνο που σου δίνει αναγκαστικά για να σκεφτείς (γιατί δεν είσαι σε θέση να κάνεις τίποτα άλλο), είναι και μια πρώτης τάξης ευκαιρία να «ξεχορταριάσεις», όπως το λέω χαριτολογώντας, τη ζωή σου. Μπορείς λοιπόν να αναλογιστείς για την πορεία της, για το πώς αντιμετωπίζεις τα όσα σου συμβαίνουν, για τις προτεραιότητές σου και ούτω καθεξής. Όταν θεραπεύεις το σώμα, μαζί αναγκαστικά θεραπεύεται και η ψυχή. Οι τοξικοί άνθρωποι δεν έχουν καμία απολύτως θέση στο καινούργιο σου μικρόκοσμο. Αμήν.

5 - Όταν αρρωσταίνει κανείς, οι άνθρωποι γύρω του αντιδρούν με διαφορετικούς τρόπους. Κάποιοι θα σε νταντέψουν. Κάποιοι θα σου φερθούν σκληρά, για να μην κάθεσαι και κλαις τη μοίρα σου. Κάποιοι επίσης θα σε βοηθήσουν όπως μπορούν, και κάποιοι άλλοι πάλι θα σε κρατήσουν από το χεράκι στα πρώτα σου βήματα. Κάποιοι απλά θα σε ακούσουν να γκρινιάζεις με τις ώρες και κάποιοι θα σου σκουπίσουν τα δάκρυα της απελπισίας. Και κάποιοι θα το βάλουν στα πόδια, σαν δειλοί. Η αλήθεια είναι πως η δυσκολία και η αυτοθυσία απαιτεί αρχίδια, διότι ως γνωστόν, όταν όλα είναι μέλι-γάλα, όλοι αγαπιόμαστε και όλοι περνάμε καλά. Ο φίλος δυστυχώς φαίνεται στην ανάγκη και αυτό δεν θα βαρεθώ να το φωνάζω. Η αρρώστια λοιπόν αποτελεί ένα πολύ ωραίο και χρηστικό τεστ αφοσίωσης ενός ανθρώπου σε έναν άλλο. Και χρειάζεται τη στοιχειώδη αρετή της εμπάθειας και της αυταπάρνησης. Μπορώ λοιπόν να πω εγωϊστικά, πως οι περισσότεροι φίλοι μου (αλλά όχι όλοι) πέρασαν αυτό το τεστ με επιτυχία και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.

6 - Η Ρώμη δε χτίστηκε σε μια μέρα. Όλα θέλουν χρόνο, υπομονή και επιμονή. Και πάνω απ’ όλα πίστη.

7 - Η αρρώστια απαιτεί την ταπεινότητα. Την ικανότητα να μπορείς να ρίξεις τα μούτρα σου και να ζητήσεις βοήθεια, γιατί όσο και αν σου φαίνεται περίεργο, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που θα σου τη δώσουν απλόχερα. Το να ζητά κανείς βοήθεια δεν είναι δείγμα αδυναμίας, αλλά δείγμα εμπιστοσύνης στους γύρω σου.

Οι Κινέζοι πίστευαν ότι η αρρώστια, όπως και όλα τα άλλα πράγματα που βιώνουμε, είναι ένα δώρο που πρέπει να αξιοποιήσουμε προς όφελός μας. Τείνω να συμφωνήσω μαζί τους. Στην τελική, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν και τόσο άσχημα.

Ελεύθερη βούληση

2009-02-05T09:57:00.003+02:00

Δε θα σας διαλέξει ο δαίμων,

εσείς θα διαλέξετε το δαίμονά σας.

Πλάτων, "Πολιτεία"

Δύο

2009-01-21T15:43:00.002+02:00

Ολόκληρη η μεταφυσική ανάλυση του έρωτα δεν θα μπορούσε ούτε κατά διάνοια να περιγράψει με ακρίβεια την αγαλλίαση που αισθάνθηκα σήμερα το πρωί μπαίνοντας στο μπάνιο μου και βλέποντας μια δεύτερη οδοντόβουρτσα δίπλα στη δική μου.

Who will make me real?

2009-01-20T13:12:00.003+02:00

Was I born of a lie
in a country that did not exist
Am I one tribe at the confluence of two opposing bloods?
But perhaps am not.
But of course am not, your equations prove it,
even while lowering my voice i do not hear the sea,
nor do I hear the light
Who will make me real?
Threatened therefore being
Fearful, therefore frightening
Erect therefore a flame tree
Who will make me real?

Ένα μικρό μαργαριταράκι από τη Λιβανέζικης καταγωγής Nadia Tueni.

Λαχματζούν

2009-01-16T11:40:00.002+02:00

Σε όποιον αφελή διατηρεί ακόμη την ακράδαντη πεποίθηση πως η λέξη των λέξεων είναι το Ομ, έχω να πω πλανάσαι πλάνη οικτρά, διότι η συμπαντική λέξη δεν είναι άλλη από το λαχματζούν.

Το λαχματζούν είναι η επονομαζόμενη τουρκική πίτσα, μία πίτσα δηλαδή που φτιάχνεται με κιμά και ανατολίτικα μπαχαρικά. Την οποία, ας σημειωθεί πως δεν είχα φάει ποτέ μέχρι χθες.

Εκεί που περπατούσα ανέμελη στο Carrefour και χάζευα βιβλία (γιατί είμαι τόσο ανώμαλη που ακόμη και στο Carrefour αυτό κάνω), έσκασε στο μυαλό μου από το πουθενά, βροντερή και καθαρή σαν κρύσταλλο η λέξη «λαχματζούν». Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία, έκανα τα ψώνια μου και πήγα στη φίλη μου την Εύη, στης οποίας είχαμε κανονίσει να μαζευτούμε για το καθιερωμένο μας γυναικείο βράδυ. Και φανταστείτε την έκπληξή μου, όταν η Εύη έβγαλε ένα ταψάκι από το φούρνο και όλο χαρά και περηφάνια μας ανακοίνωσε «έφτιαξα λαχματζούν».

Έχω συγκλονιστεί μέχρι τα τρίσβαθα του είναι μου. Λέμε με την Εύη να πάμε να χαρίσουμε τα μυαλά μας στην επιστήμη και να συμμετέχουμε σε κάτι παρεμφερές με τα πειράματα με πομπούς και δέκτες που έκαναν οι Ρώσοι για να αποδείξουν πως υπάρχει τηλεπάθεια.

Λαχματζούν. Λαχματζούν. Λαχματζουυυυυυνννννν…

Ring of fire by Johnny Cash

2009-01-15T13:14:00.006+02:00

Love is a burning thing

and it makes a fiery ring

bound by wild desire

I fell into a ring of fire...

I fell into a burning ring of fire

I went down, down, down

and the flames went higher.

And it burns, burns, burns

the ring of fire.

The taste of love is sweet

when hearts like ours meet

I fell for you like a child

oh, but the fire went wild....

Merry Christmas everybody!

2008-12-22T14:44:00.002+02:00

So true

2008-11-25T10:40:00.002+02:00

Μωρό μου!

2008-11-25T10:17:00.002+02:00

Μετά και τον τελευταίο άντρα που μου κίνησε - ατυχώς- το ενδιαφέρον και μετά από μία σειρά βασανισμένων ψυχών και κοινωνικά απροσάρμοστων κατηγοριών αντρών που η ζωή έριξε στο διάβα μου, νομίζω πως ο μόνος που ακόμη δεν έχω γνωρίσει για να κλείσω ως γυναίκα είναι ο παραπάνω κύριος.

Ο Norman Mailer για τον ανδρισμό

2008-11-25T10:08:00.004+02:00

" Η αρρενωπότητα δεν είναι κάτι που σου δίνεται, αλλά κάτι που το κατακτάς . Και το κατακτάς κερδίζοντας μικρές μάχες με ηθική ακεραιότητα."

Of pigs and men

2008-11-25T10:03:00.004+02:00

Το ξέρω πως συμπεριφέρομαι σαν καμιά στριμμένη παλιόγρια (τα στερητικά άλφα να λείπουν παρακαλώ), αλλά τον τελευταίο καιρό μου τη σπάνε ανησυχητικά πολλοί άνθρωποι και καταστάσεις. Με εντελώς τυχαία σειρά, έχουμε και λέμε:

- Μου τη σπάνε οι πολιτικοί, πραγματικά μηδενός εξαιρουμένου.
- Μου τη σπάνε οι σεσημασμένοι τραγόπαπες, η «θεοσεβούμενη» μαφία με τα μαύρα, και μου τη σπάει πολύ περισσότερο που αντί να τους πάρει στο κυνήγι ο κόσμος και να τους σαπίσει στο ξύλο για την ξεφτίλα και τη βρωμιά που ζέχνουν, εξακολουθεί να τους φιλάει τα χέρια.
- Μου τη σπάνε οι ανταγωνιστικές γυναίκες. Οι ύαινες που για ένα πουλί πουλάνε τους πάντες και τα πάντα.
- Μου τη σπάνε οι καταστροφολόγοι τηλεπλασιέ που στοιχειώνουν διάφορα κανάλια και σε κατάσταση εθνικιστικού ντελίριου, ποντάρουν στην αμορφωσιά και την ημιμάθεια του κόσμου.
- Μου τη σπάνε οι τοξικοί, σκατόψυχοι άνθρωποι.
- Μου τη σπάνε οι μανιές, γυναίκες και άντρες.
- Μου τη σπάει να τρώω στη μάπα νυχθημερόν το ζεύγος Γεωργιάδης – Μανωλίδου, που προσπαθεί σε ροζ μπομπόν περιτύλιγμα να μας πείσει για την ηθική του ακεραιότητα, ακολουθώντας σαφώς το motto «τα εν δήμω μη εν οίκω». Πραγματικά έχω πάρα πολύ καιρό να δω τέτοια ανακολουθία λόγων και πράξεων. Εντελώς, ολοκληρωτικά εκνευριστικό και αξιοθρήνητο.
- Μου τη σπάει η Ζυράννα Ζατέλη γιατί δημιουργεί μαγικές λέξεις και γράφει όπως δεν θα γράψω ποτέ.
- Μου τη σπάει ο πιθηκισμός της εγχώριας show biz (της ποιας;), με τα αναλώσιμα τσουλάκια, τους διάτονες αστέρες και τα φαιδρά τίποτα.
- Μου τη σπάνε οι άντρες που τους λείπει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ανατομίας τους, το οποίο ομοιοκαταληκτεί με το μύδια και το στρείδια.

Και επίσης, μου τη σπάει και ο εαυτός μου που κάθομαι και ασχολούμαι.

Everybody's free to wear sunscreen της Mary Schmich

2008-11-12T12:00:00.003+02:00

Ladies and gentleman of the Class of ‘97.
Wear sunscreen.
If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be it. The long-term benefits of sunscreen have been proved by scientists, whereas the rest of my advice has no basis more reliable than my own meandering experience. I will dispense this advice now.
Enjoy the power and beauty of your youth. Oh, never mind. You will not understand the power and beauty of your youth until they’ve faded. But trust me, in 20 years, you’ll look back at photos of yourself and recall in a way you can’t grasp now how much possibility lay before you and how fabulous you really looked. You are not as fat as you imagine.
Don’t worry about the future. Or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubble gum. The real troubles in your life are apt to be things that never crossed your worried mind, the kind that blindside you at 4pm on some idle Tuesday.
Do one thing every day that scares you.
Sing.
Don’t be reckless with other people’s hearts. Don’t put up with people who are reckless with yours.
Floss.
Don’t waste your time on jealousy. Sometimes you’re ahead, sometimes you’re behind. The race is long and, in the end, it’s only with yourself.
Remember compliments you receive. Forget the insults. If you succeed in doing this, tell me how.
Keep your old love letters. Throw away your old bank statements.
Stretch.
Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your life. The most interesting people I know didn’t know at 22 what they wanted to do with their lives. Some of the most interesting 40-year-olds I know still don’t.
Get plenty of calcium. Be kind to your knees. You’ll miss them when they’re gone.
Maybe you’ll marry, maybe you won’t. Maybe you’ll have children, maybe you won’t. Maybe you’ll divorce at 40, maybe you’ll dance the funky chicken on your 75th wedding anniversary. Whatever you do, don’t congratulate yourself too much, or berate yourself either. Your choices are half chance. So are everybody else’s.
Enjoy your body. Use it every way you can. Don’t be afraid of it or of what other people think of it. It’s the greatest instrument you’ll ever own.
Dance, even if you have nowhere to do it but in your living room.
Read the directions, even if you don’t follow them.
Do not read beauty magazines. They will only make you feel ugly.
Get to know your parents. You never know when they’ll be gone for good. Be nice to your siblings. They’re your best link to your past and the people most likely to stick with you in the future.
Understand that friends come and go, but with a precious few you should hold on. Work hard to bridge the gaps in geography and lifestyle, because the older you get, the more you need the people who knew you when you were young.
Live in New York City once, but leave before it makes you hard. Live in Northern California once, but leave before it makes you soft.
Travel.
Accept certain inalienable truths: Prices will rise. Politicians will philander. You, too, will get old. And when you do, you’ll fantasise that when you were young, prices were reasonable, politicians were noble and children respected their elders.
Respect your elders.
Don’t expect anyone else to support you. Maybe you have a trust fund. Maybe you’ll have a wealthy spouse. But you never know when either one might run out.
Don’t mess too much with your hair or by the time you’re 40 it will look 85.
Be careful whose advice you buy, but be patient with those who supply it. Advice is a form of nostalgia. Dispensing it is a way of fishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the ugly parts and recycling it for more than it’s worth.

But trust me on the sunscreen.

Απο νωρίς στα βάσανα

2008-11-12T11:25:00.001+02:00

Nick, you're such a cunt

2008-11-06T14:58:00.002+02:00

But then again, as if we didn't already know that.

Chemical Romance

2008-10-29T13:20:00.003+02:00

Η αλήθεια είναι πως δεν είχε αλλάξει και καθόλου, ούτε στο παρουσιαστικό του, αλλά ούτε και στον τρόπο που φερόταν. Ίσως μόνο το βλέμμα του να έπαιζε λιγάκι περισσότερο, τη μια στιγμή ζεστό και παιχνιδιάρικο και την αμέσως επόμενη, μια κρύα γυάλινη επιφάνεια. Έκανε μια χαριτωμένη, κατά τη γνώμη του, μανούρα στην πιτσιρίκα που σέρβιρε τα ποτά όλο σκέρτζο και νάζι μέσα στο μικροσκοπικό λουλουδάτο φορεματάκι της και κείνη κύρτωσε την πλάτη και έβγαλε νυχάκια σαν τη γάτα που δέχεται επίθεση.
Σταύρωσε τα πόδια της αμήχανα στο πέτρινο πεζούλι που είχε σκαρφαλώσει ρουφώντας ήσυχα το ποτό της. Της έριχνε που και που κλεφτές ματιές και σκέφτηκε πως ήταν σα να μη πέρασε μια μέρα, σα να είχαν εγκλωβιστεί και οι δύο σε ένα αέναο καλοκαίρι που τα έκανε όλα ανάλαφρα και συνεπώς ίσως και πιο πιθανά.

Είχε πολύ χρόνο στη διάθεσή της να σκεφτεί τις μυστηριώδεις δυνάμεις που ξεδιαλέγουν μερικούς ανθρώπους και τους σπρώχνουν τον έναν προς τον άλλο. Δεν το έκανε όμως, γιατί ο ήλιος που φώτιζε εκτυφλωτικά τη μικρή παραλία είχε βουτήξει το μυαλό της σε μια αποχαυνωτική, ηδονική νωθρότητα.

To επόμενο βράδυ τους βρήκε να μοιράζονται την ίδια πετσέτα. Κατά τη διάρκεια της μέρας του φερόταν με μια ανάλαφρη αδιαφορία και προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της πως τα υπερβολικά του σχόλια δε την έφερναν σε δύσκολη θέση. Προσπάθησε να τη φιλήσει επανειλημμένα, αλλά εκείνη γλιστρούσε από τα χέρια του σαν το χέλι. Η μέρα κυλούσε αργά προς την αναπόφευκτή της κατάληξη. Δεν ήταν σίγουρη αν ήθελε να μείνει ή να της αδειάσει τη γωνιά, να την αφήσει στην ησυχία της.
Ήταν ξαπλωμένοι ανάσκελα, με τα σώματά τους να ακουμπούν το ένα το άλλο και παρατηρούσαν τα αστέρια. Δεν κατάλαβε γιατί άρχισε να της μιλάει με αυτή την ανατριχιαστική ειλικρίνεια, με αυτόν τον σπαραγμό που τη βάφτισε με τη μία δικό του άνθρωπο. Πολύ περισσότερο δεν κατάλαβε γιατί αφέθηκε και άρχισε να κάνει το ίδιο. Της μίλησε για τον εαυτό του, όση ώρα έπαιζε με τα μαλλιά της. Η νύχτα ήταν περίεργη και κείνη σχεδόν θέλησε να βάλει τα κλάματα. Τον άκουγε να της μιλάει όση ώρα το χέρι του ταξίδευε ανάλαφρα στο δέρμα της, το άγγιγμα ενός φίλου και ενός ξένου.
Ψαχούλεψαν άγαρμπα ο ένας τον άλλο, περισσότερο γιατί αυτό ήταν το αναμενόμενο και όχι γιατί πραγματικά το ήθελαν.
Αν ήμουν μικρότερη, θα έκλαιγα, του είπε. Για όλα αυτά. Για την απουσία συναισθήματος. Για το σεξ που είναι πιο εύκολο από το άγγιγμα. Ή την κουβέντα. Μετά, γλίστρησαν και οι δύο γυμνοί στη ζεστή θάλασσα και αισθάνθηκε την απόλυτη ηρεμία, όπως το σκοτεινό νερό έκλεινε πάνω από το κεφάλι της.

Το πρωί την άφησε άρον άρον για να πάει στο σπίτι του και να πάρει τα χάπια του. Του είπε πως θα μπορούσε να πάρει από τα δικά της. Έβαλαν και οι δύο τα γέλια για ώρα πολλή, τόσο πολύ που την πόνεσε το στομάχι.

Τον ξαναείδε δύο μέρες αργότερα. Καθόταν στην μικρή βεράντα ενός μικροσκοπικού καφέ και τον παρακολουθούσε να τρώει με λαιμαργία μια πάστα σοκολάτα. Φαινόταν τελείως αποσυντονισμένος, δυσκολευόταν να εστιάσει στην κουβέντα που είχε μαζί της. Τον ρώτησε που εξαφανίστηκε και πετάχτηκε ενοχλημένος, μουρμουρίζοντας πως δεν θα της έδινε και λογαριασμό. Τον κοίταξε εκνευρισμένη, αν και ήξερε πως η παρουσία της του προκαλούσε ανακούφιση. Φυσικά και όχι.
Όπως το έβλεπε, θα μπορούσα να σκύψει με ενδιαφέρον πάνω του και να διαλύσει το κεφάλι της ξανά και ξανά στον τοίχο, ή να το βάλει στα πόδια, κάτι σε στυλ ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Για πρώτη φορά, δεν υπήρξε κανένα δίλημμα. Γύρισε την πλάτη και άρχισε να απομακρύνεται με γρήγορα βήματα.

Νάρκισσος; Όχι, ευχαριστώ

2008-10-27T13:32:00.006+02:00

Αυτό που με τρελαίνει με τους αρχαίους Ελληνικούς μύθους, είναι η απίστευτη διεισδυτικότητά τους στην ανθρώπινη ψυχή- ο τρόπος δηλαδή που αντικατοπτρίζουν, πολλές φορές ασυνείδητα, αρχετυπικές ανθρώπινες καταστάσεις, τις οποίες αναγνωρίζουμε ακόμη και σήμερα και τις αισθανόμαστε οικείες. Την αγάπη μου αυτή για τη μυθολογία τη χρωστάω σε έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο που πέρασε από τη ζωή μου πριν από δέκα περίπου χρόνια και εξακολουθεί πολλές φορές, ακόμη και σήμερα, να μου δίνει εναύσματα να δω τα πράγματα από διαφορετικές οπτικές γωνίες.

Ο μύθος της Ηχώς και του Νάρκισσου είναι ένα τυπικό παράδειγμα, ένα από τα πολλά που έχουν βρει τη θέση τους στο σύγχρονο συμβολισμό της ψυχιατρικής. Ως γνωστόν, ο Νάρκισσος υπήρξε ένας εξαιρετικά όμορφος νεαρός, που δεν είχε όμοιο. Τον ερωτεύτηκε παράφορα η Νύμφη Ηχώ, η οποία μπορούσε να επαναλαμβάνει μόνο το τέλος της κάθε πρότασης που ξεστόμιζε κάποιος. Όταν ο Νάρκισσος την αρνήθηκε, η Ηχώ γεμάτη θλίψη και απογοήτευση μαράζωσε, μέχρι που απέμεινε μόνο η φωνή της. Ούτε και ο Νάρκισσος όμως είχε καλό τέλος. Σύμφωνα με προφητεία που δόθηκε στη μητέρα του, ο Νάρκισσος θα ήταν ευτυχισμένος μέχρι τη μέρα που θα γνώριζε τον εαυτό του. Αυτό και έγινε-όταν είδε τυχαία τον αντικατοπτρισμό του στο νερό ενός ποταμού, τον ερωτεύτηκε παράφορα. Αδυνατώντας όμως να προσεγγίσει το αντικείμενο του πόθου του, που δεν ήταν παρά ο ίδιος του ο εαυτός, ο Νάρκισσος μαράζωσε και εκείνος από τη θλίψη και μεταμορφώθηκε στο γνωστό μας κίτρινο λουλούδι με το ίδιο όνομα.

Η σύγχρονη ψυχολογία και ψυχιατρική δανείστηκε το όνομα του Νάρκισσου προκειμένου να περιγράψει μια παθολογική διαταραχή της προσωπικότητας, η οποία χαρακτηρίζεται από την εγωκεντρικότητα, την έλλειψη εμπάθειας (της ικανότητας να συμπάσχει κανείς με τους άλλους) και ασυνείδητων ελλείψεων στην αυτοπεποίθηση.

Σχεδόν όλοι μας διατηρούμε κάποια ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά, αλλά το να είναι κανείς επαρμένος, να έχει πολλά δικά του επιχειρήματα ή να είναι εγωιστής δε σημαίνουν απαραίτητα πως πάσχει από κάποια διαταραχή της προσωπικότητάς του. Ο Ναρκισσισμός αποτελεί ένα μακροχρόνιο μοτίβο αφύσικης συμπεριφοράς, σκέψης και συναισθημάτων σε διάφορες καταστάσεις. Η συναναστροφή με έναν νάρκισσο μπορεί να κάνει κάποιον να αισθανθεί άσχημα για τον εαυτό του. Οι Νάρκισσοι συνήθως είναι εξαιρετικοί στη δουλειά τους. Είναι όμως εκείνοι οι άνθρωποι που συνήθως απομακρύνουν τους συνεργάτες, τους υφιστάμενους, τους μαθητές και τους πελάτες-οι άνθρωποι απομακρύνονται εξοργισμένοι ή λυπημένοι.

Όσον αφορά τις διαπροσωπικές σχέσεις των Νάρκισσων, είναι πολύ δύσκολο να περάσει κανείς απλά καλά μαζί τους, χωρίς προβλήματα. Πολλές φορές θα είναι χαμηλών τόνων, παθητικοί και θα εξαρτώνται από εσάς-και αυτό στις καλές στιγμές τους. Είναι ανίκανοι να αγαπήσουν οτιδήποτε ή οποιονδήποτε και συνεπώς δεν αισθάνονται τις απλές χαρές της ζωής, παρά μόνο την κάλυψη των σωματικών τους αναγκών. Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να κάνετε έναν Νάρκισσο ευτυχισμένο: να του κάνετε όλα τα χατήρια και να συμφωνείτε μαζί του για τα πάντα. Υπάρχει επίσης μόνο ένας τρόπος να σας φερθούν καλά: κρατήστε τις αποστάσεις σας. Μπορούν να είναι καλοί, ακόμη και γοητευτικοί, να φλερτάρουν και να είναι ιδιαίτερα σαγηνευτικοί στους ξένους και θα σας κολακέψουν μέχρι αηδίας αν θέλουν κάτι από εσάς. Όταν προσπαθήσετε να τους προσεγγίσετε με τον φυσιολογικό τρόπο, θα σας πουν ότι τους πιέζετε συναισθηματικά και θα απομακρυνθούν, γιατί ζητάτε πολλά.

Κάποια χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους, που θα σας επιτρέψουν να ανακαλύψετε αν κάποιος κοντινός σας άνθρωπος είναι Νάρκισσος, είναι τα ακόλουθα:

-Συναισθηματική ανωριμότητα
-Εγωκεντρικότητα
-Ελάχιστη, αν όχι ανύπαρκτη μεταμέλεια για λάθη
-Κακή κρίση
-Αδυναμία μάθησης από την εμπειρία-δεν είναι σε θέση να μάθει από τα λάθη του
-Αδυναμία αντίληψης των συνεπειών των πράξεών του
-Έλλειψη συνείδησης

-Ανεπαρκείς διαπροσωπικές δεξιότητες-αδυναμία έκφρασης συναισθημάτων. -

-Αναισθησία αναφορικά με τις ανάγκες των άλλων
-Χαμηλή αντοχή στο στρες
-Αδυναμία διατήρησης γνήσιας πίστης σε ανθρώπους
-Ακυρώνει υποχρεώσεις χωρίς λόγο ή προειδοποίηση
-Αναλαμπές αισθημάτων, μέχρι κανείς να πειστεί πως πρόκειται ν’ αλλάξει
-Σε μια σχέση εμπιστοσύνης, προδίδει τις δεσμεύσεις του και μπλοκάρει συναισθηματικά όταν έρχεται κοντά σε αυτούς που ισχυρίζεται πως αγαπά
-Με δυσκολία διαχειρίζεται το χρόνο και τις δραστηριότητές του
-Ιστορικό παραιτήσεων και διαπροσωπικών συγκρούσεων στον εργασιακό χώρο
-Ανίκανος να διατηρήσει μια πιστή σχέση. Φλερτάρει υπερβολικά και κάνει απρεπή σχόλια για άλλες γυναίκες
-Θεωρεί πως γνωρίζει περισσότερα από τους άλλους ανθρώπους και πως είναι αλάνθαστος. Πείθει τους άλλους για την προοπτική του.
-Δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για την συμπεριφορά του
-Πάντα θεωρεί πως οι άλλοι δεν τον καταλαβαίνουν

Ποια είναι η συμβουλή μου για το πώς να αντιμετωπίσετε έναν Νάρκισσο; Απλά, να μη γίνετε η Ηχώ του και να απομακρυνθείτε με ανάλαφρα πηδηματάκια, διαφυλάσσοντας με αυτόν τον τρόπο την ψυχική σας υγεία και ηρεμία.

Γιατί οι γυναίκες ερωτεύονται εγωκεντρικούς ψυχοπαθείς;

2008-10-27T12:56:00.002+02:00

Ίσως τελικά η έλξη που αισθάνονται οι γυναίκες για τους άντρες που, για να το πούμε ευγενικά, δεν είναι και ότι καλύτερο, να έχει μια γενετική βάση.Σύμφωνα με τον Steve Connor της Independent:

To καλύτερο παράδειγμα του άντρα με την «σκοτεινή τριάδα» χαρακτηριστικών, είναι ο James Bond. (Ουπς! Τι σύμπτωση).

Φαίνεται πως πραγματικά τα κακά αγόρια αποκτούν όλα τα κορίτσια. Οι γυναίκες υποστηρίζουν πως θέλουν τρυφερούς, ευσυνείδητους τύπους, αλλά οι επιστήμονες ανακάλυψαν πως αυτό που θέλουν πραγματικά-είναι οι εγωκεντρικοί, ψεύτες ψυχοπαθείς.

Έρευνα αποκάλυψε ότι οι άντρες με την «σκοτεινή τριάδα» χαρακτηριστικών – ναρκισσισμό, αναζήτηση συγκινήσεων και δόλο-έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να έχουν αυξημένο αριθμό ερωτικών συντρόφων.Ο Peter Jonason του New Mexico University στο Las Cruces, πιστεύει ότι αυτά τα χαρακτηριστικά ενδέχεται να έχουν μία έμφυτη, γενετική συνιστώσα, η οποία και εξηγεί γιατί κάποιοι άντρες δεν είναι σε θέση να σταματήσουν να συμπεριφέρονται άσχημα.

Η σκοτεινή τριάδα χαρακτηριστικών είναι η εγωκεντρικότητα του ναρκισσισμού, η ενστικτώδης αναζήτηση συγκινήσεων και η αναίσθητη συμπεριφορά των ψυχοπαθών και η παραπλανητική εκμετάλλευση του Μακιαβελισμού. «Έχουμε κάποια στοιχεία ότι αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να αντιπροσωπεύουν μια επιτυχημένη εξελικτική στρατηγική», δήλωσε ο Dr Jonason στο περιοδικό New Scientis.

Πολλοί διάσημοι άντρες- από τον James Dean στον Pete Doherty – μπορεί να ειπωθεί ότι επιδεικνύουν στοιχεία των χαρακτηριστικών της σκοτεινής τριάδας, αλλά το πλέον αντιπροσωπευτικό φανταστικό πρόσωπο είναι ο James Bond. «Είναι προφανέστατα αταίριαστος, πολύ εξωστρεφής και του αρέσει να δοκιμάζει νέα πράγματα-και να σκοτώνει ανθρώπους και νέες γυναίκες», είπε ο Dr Jonason.

H έρευνα χρησιμοποίησε ερωτηματολόγια από 200 φοιτητές πανεπιστημίου, τα οποία είχαν σχεδιαστεί προκειμένου να τους αξιολογήσουν με βάση τη σκοτεινή τριάδα. Ερωτήθηκαν επίσης για τις σεξουαλικές τους σχέσεις, περιλαμβάνοντας επίσης τη στάση τους απέναντι στις σύντομες ερωτικές περιπέτειες.

Η προσέγγιση της σκοτεινής τριάδας αποτελεί έναν τρόπο για την μεγιστοποίηση της αναπαραγωγικής δυναμικής του άντρα μέσω του σεξ με πολλές γυναίκες, χωρίς όμως τη διάθεση να παραμείνει και να βοηθήσει με το μεγάλωμα των παιδιών. «Αυτή η στρατηγική φαίνεται να έχει δουλέψει. Ακόμη φέρουμε αυτά τα χαρακτηριστικά», δήλωσε ο Dr Jonason .

Ο David Schmitt του Πανεπιστημίου Bradley στην Peoria, Illinois, αξιολόγησε 35.000 άτομα σε 57 χώρες και οδηγήθηκε σε παρεμφερή συμπεράσματα. «Φαίνεται πως τα ευρήματα είναι κοινά σε παγκόσμιο επίπεδο και σε διάφορες κουλτούρες».

Σημείωση της υποφαινόμενης: Συνεπώς, η κατά καιρούς εμπλοκή μου με ψυχοπαθείς έχει ΚΑΙ επιστημονική βάση. Όσο να’ ναι, μια ανακούφιση την αισθάνομαι.

Quantum of Solace

2008-10-24T13:07:00.002+03:00

Είσαι πολύ χάλια και γι'αυτό και εμείς δεν θα πάμε να δούμε την καινούργια σου ταινία.

Μην είσαι ψαρούκλα ρεεεεε

2008-10-24T12:34:00.005+03:00

Η συμπάθειά μου για οτιδήποτε έχει να κάνει με τις αρχαίες γυναικείες θεότητες, τη μυθολογία και το συμβολισμό νομίζω πως είναι πασιφανής σε όσους με γνωρίζουν. Για το λόγο αυτό μπορεί κανείς να πει πως σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό, θεωρώ πως η Εβραϊκή μυθολογία και αργότερα ο συμβολισμός και οι πρακτικές του Χριστιανισμού αποτελούν αντιγραφές και πολύ συχνά διαστρεβλώσεις πολύ πιο πρώιμων γυναικοκεντρικών μύθων αλλά και τελετουργικών που σκοπό τους είχαν να λατρέψουν τη πρωταρχική γυναικεία θεότητα που αποτελεί τη βάση κάθε αρχαίου πολιτισμού.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το ψάρι, το οποίο έχει χρησιμοποιηθεί εκτενώς προκειμένου να συμβολίσει τον Ιησού Χριστό, με τη γνωστή ανάλυση των αρχικών Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ και αποτέλεσε μάλιστα διακριτικό αναγνώρισης ανάμεσα στους πρώτους Χριστιανούς, οι οποίο το χάραζαν στην άμμο για να γνωστοποιήσουν (διακριτικά) τα θρησκευτικά τους πιστεύω σε καιρούς χαλεπούς για την πίστη τους. Η αλήθεια βέβαια για το σύμβολο του ψαριού χάνεται στα σκοτεινά νερά της ιστορίας (και του μύθου) και δε συμβολίζει παρά το μέσο της εισόδου του ανθρώπου σε αυτόν τον κόσμο, που δεν είναι άλλα από τα (προσοχή παρακαλώ στην εξευγενισμένη ορολογία) γυναικεία αναπαραγωγικά όργανα.

Πάνω από 50 βωμοί έχουν βρεθεί στην Κεντρική Ευρώπη (ακόμη και από την 6η χιλιετία π.Χ.), οι οποίοι απεικονίζουν μια θεότητα που μορφολογικά συνδυάζει τις μορφές του ψαριού, του αυγού και της γυναίκας και κατά πάσα πιθανότητα απεικονίζουν την πρωταρχική θηλυκή γενεσιουργό μορφή των πάντων. Η μεγάλη θεά της αρχαιότητας αλλού απεικονιζόταν με βαριά στήθη, μεγάλα οπίσθια και μια μεγάλη σχισμή στο επίμαχο σημείο, την όρθια “vesica piscis”, το επονομαζόμενο «δοχείο του ψαριού», το οποίο υιοθέτησε αργότερα ο Χριστιανισμός, περιστρέφοντάς το κατά 90 μοίρες. Η “vesica piscis” στην αρχική της όρθια μορφή ίσως και να επιζεί στην «mandorla» ( αμύγδαλο), το ολόσωμο φωτοστέφανο της Καθολικής εικονογραφίας.

Το ψάρι υπήρξε στην αρχαιότητα σύμβολο της γυναικείας σεξουαλικότητας και της γονιμότητας και το συναντάμε στενά συνδεδεμένο με τις γυναικείες θεότητες σε όλον τον κόσμο. Στην Κίνα, το ψάρι συμβολίζει τη Μεγάλη θεά μητέρα Kwan-Yin, και το ίδιο συμβαίνει και με την Ασιατική Κυβέλη, προκάτοχο κατά πολλούς της δικής μας Αφροδίτης (η οποία μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι γεννήθηκε από τη θάλασσα). Στη Σκανδιναβία, η μεγάλη Θεά Freya ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με το ψάρι και μάλιστα εξαιτίας της, συνηθίζονταν να τρώνε ψάρι της Παρασκευή (αγγλιστί Freya-day, Friday, μέρα της Freya).

Στην ινδική θρησκευτική εικονογραφία, η θεά του Έρωτα και του Θανάτου και φύλακας συνεπώς των πιο σκοτεινών μυστηρίων, η Κάλι, απεικονίζεται πολλές φορές με ένα ψάρι αντί για μάτι. Η Ίσιδα των Αιγυπτίων ήταν γνωστή ως το Μεγάλο Ψάρι της Αβύσσου και έχει απεικονιστεί με ένα ψάρι στο κεφάλι. Σε έναν ιδιαίτερα δύσκολο ερμηνευτικά μύθο, ο ζηλόφθονος αδερφός του Όσιρι Σεθ σκότωσε τον αδερφό του και τον έκοψε σε 13 κομμάτια, τα οποία σκόρπισε στην αιγυπτιακή γη. Η σύζυγός του Ίσιδα κατάφερε να βρει τα 12 από αυτά εκτός από το (για να το πω πάλι εξευγενισμένα) 13ο, το αναπαραγωγικό του όργανο, το οποίο το κατάπιε ένα ψάρι το οποίο ζούσε μέσα στο Νείλο, και συμβολίζει τη μήτρα της Ίσιδας, η οποία πολύ σύντομα γέννησε τον Θεό Ώρο, τον ηλιακό θεό με τη μορφή του γερακιού.

Η στιγμή της αλήθειας

2008-10-24T11:33:00.003+03:00

Νομίζω πως η Ελληνική Τηλεόραση δεν παρήγαγε ποτέ μέχρι σήμερα ένα τέτοιο άθλιο σκουπιδαριό όπως το καινούργιο τηλεπαιχνίδι «Η στιγμή της αλήθειας», το οποίο φαντάζομαι πως ανήκει στα ευρύτερα σημεία των καιρών, που δεν έχουν αφήσει τίποτα όρθιο. Χωρίς να είμαι καθόλου, μα καθόλου πουριτανή, νομίζω πως εν μέσω τυμπανοκρουσιών, καταφέραμε να πιάσουμε και επίσημα πάτο.

Η καθ’ όλα συμπαθέστατη (δέχτηκα-να-παρουσιάσω-το-παιχνίδι-γιατί-είναι-προσαρμοσμένο-στα-Ελληνικά-πρότυπα) κα Άδωνι Γεωργιάδη ατενίζει με βλέμμα σοβαρό και διεισδυτικό (διότι είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου) τον εκάστοτε παίκτη και ζητά να μάθει πληροφορίες για την προσωπική ζωή του-Πλένετε τα χέρια σας κάθε φορά που πάτε στην τουαλέτα; Αγαπάτε τη μαμά σας περισσότερο από το μπαμπά σας; Έχετε προσποιηθεί ποτέ οργασμό; Φτύνετε στον καφέ των πελατών σας; Αν δεν ήταν αδερφή σας, θα βγαίνατε μαζί της; Καταπίνετε ή όχι; Τα φοράτε στο σύντροφό σας και πάει λέγοντας. Και ο εκάστοτε περιχαρής παίκτης, για 5.000 ή 50.000 δεν έχει την παραμικρή αναστολή ή συναίσθηση της αναξιοπρέπειάς του και αποφασίζει να γίνει τόσο ειλικρινής, που αμφιβάλλω αν έχει υπάρξει ποτέ άλλη φορά στη ζωή του.

Η τηλεόραση έχει εξελιχθεί στη Νέμεσή μας, γιατί συμβαίνει το εξής παράδοξο: Τα όσα συμβαίνουν μέσα στο κουτί, γκλαμουράτα και χλιδάτα, σερβίρονται ως η πραγματική ζωής και τα όσα συμβαίνουν έξω από το κουτί, έχουν αποκτήσει την επιδερμικότητα και την πλήρη εικονικότητα της τηλεοπτικής οθόνης . Και στη ζωή μας έχουμε γίνει flat, θλιβερά φαντάσματα που προσπαθούμε να δούμε που και ποια είναι η πραγματική ζωή και τι υποτίθεται πως πρέπει να νιώθει ένας πραγματικός άνθρωπος από σάρκα και κόκαλα και όχι ένα επίπεδο ολόγραμμα που στερείται των βασικών ανθρωπίνων αισθημάτων, αυτών που κάποτε μας ξεχώριζαν από τα ζώα. Η ζωή μας έχει γίνει εικονική πραγματικότητα – ότι δε μας αρέσει, το αναιρούμε χωρίς επιπτώσεις, ότι μας αρέσει το κυνηγάμε αδυσώπητα χωρίς δεύτερη σκέψη για το τι αφήνουμε πίσω ή ποιον μπορεί να πληγώνουμε. Κάτι σαν τους Sims, αλλά στον πραγματικό κόσμο.

Στην τελική, δε χρειάζεται και καμιά τρελή φιλοσοφία, τη σήμερον ημέρα είναι ok να γίνεσαι ρόμπα. Δεν τρέχει και τίποτα. Αρκεί να βγάζεις κάνα φράγκο.

Come to the dark side

2008-10-02T11:42:00.001+03:00

We have cookies.

You're such a cosmopolitan, darling

2008-10-01T12:31:00.009+03:00

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, ήπιαμε το καφεδάκι μας στο καφέ που ο Henry Miller έγραφε τα φλογερά του γράμματα στην Anais Nin...

...ανηφορίσαμε το λόφο της Μονμάρτης και είδαμε το Παρίσι από ψηλά σαν σε πιάτο...

... είδαμε τη Madonna στο κατάμεστο Stade de France και μας έπεσαν τα σαγόνια...

...σουλατσάραμε με τις ώρες στα Ηλύσια Πεδία...

...είδαμε επιτέλους τη Notre Dame και μείναμε με το στόμα ανοιχτό...

...και φάγαμε σαν τους Γάλλους.

Καθόλου άσχημα για Σαββατοκύριακο.

Adieu, mon petit (or how Lenna found a new fixation)

2008-09-23T15:45:00.003+03:00

I just woke up from a fuzzy dream

You never would believe those things that I had seen

I looked in the mirror and I saw your face

You looked right through me, you were miles away

All my dreams they fade away

I’ll never be the same

If you could see me the way you see yourself

I can’t pretend to be someone else

You always love me more, miles away

I hear it in your voice, we’re miles away

You’re not afraid to tell me, miles away

I guess we’re at our best when we’re miles away

So far away

When no one’s around then I have you here

I begin to see the picture, it becomes so clear

You always have the biggest heart,

When we’re six thousand miles apart

Too much of no sound

Uncomfortable silence can be so loud

Those three words are never enough

When it’s long distance love

You always love me more, miles away

I hear it in your voice, we’re miles away

You’re not afraid to tell me, miles away

I guess we’re at our best when we’re miles away

I’m alright, don’t be sorry, but it’s true

When I’m gone you’ll realize

That I’m the best thing that happened to you

You always love me more, miles away

I hear it in your voice, we’re miles away

You’re not afraid to tell me, miles away

I guess we’re at our best when we’re miles away

So far away

You can love me or leave me

2008-09-19T13:49:00.000+03:00

You can call me a sinner

You can call me a saint

Celebrate me for who I am

Dislike me for what I ain't

Put me up on a pedestal

Or drag me down in the dirt

Sticks and stones will break my bones

But your names will never hurt

I'll be the garden

You be the snake

All of my fruit is yours to take

Better the devil that you know

Your love for me will grow

Because

This is who I am

You can

Like it or not

You can

Love me or leave me

Cus I'm never gonna stop

Living with the enemy no 2

2008-09-01T10:36:00.002+03:00

Λογοκρισία

2008-09-01T10:34:00.004+03:00

Πριν από μερικές μέρες μιλούσα στο τηλέφωνο και έπιασα τον εαυτό μου να λογοκρίνεται, άλλα να θέλω να πω και άλλα τελικά να καταλήγω να λέω. Η έκπληξή μου δεν θα ήταν τόσο μεγάλη αν στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν οποιοσδήποτε άλλος πέρα από αυτόν που ήταν. Έπιασα τον εαυτό μου συνειδητά να κατεβάζει τους τόνους, να διαλέγει λεξούλες ουδέτερες και καθόλου συναισθηματικά φορτισμένες. Η πλάκα είναι πως προσπαθώ να κρυφτώ πίσω από το μικρό μου δαχτυλάκι και προς μεγάλη μου έκπληξη, πετυχαίνει.

Respect no more

2008-09-01T09:36:00.003+03:00

Bring your head against the wall
So I can see where I will fall
Bring your mind into my head
Find your playing den

All in all it´s just a start
All we had was more than that
All in all I can´t go back
To where we started out

All in all it´s just your fault
Made me feel respect no more
All in all I can´t go back
Blind my mind inside

All in all it´s just your fault
Made me feel respect no more
All in all I can´t go back
Blind My mind inside

All your lies
Made me feel respect no more
All your lies
Blind My mind inside

The road to redemption

2008-08-28T10:16:00.002+03:00

I've been called a drama empress

2008-08-28T10:09:00.001+03:00

i carry your heart

2008-08-26T09:13:00.003+03:00

here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud
of the bud and the sky of the sky of a tree called life; which grows
higher than the soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart

i carry your heart(i carry it in my heart)

για άλλη μια φορά, ο εκπληκτικός e.e. cummings

I am a humble convert

2008-08-25T15:06:00.001+03:00

Travelogue

2008-08-20T09:58:00.007+03:00

Μέρα-1 – Επιστροφές/ Καταστροφές

Για να συμβεί κάτι, πρέπει να το θέλεις πολύ. Χωρίς ημίμετρα και χωρίς κακομοιριές, χωρίς υπερβολική ετικέτα και ανάλυση. Τις περισσότερες φορές, όσα δε συμβαίνουν υποκινούνται από κάποιο λόγο. Η ακόμη χειρότερα, από την έλλειψή του.
Γυρίζω ξανά και ξανά μια συγκεκριμένη σκηνή στο μυαλό μου και αυτόματα, μου φέρνει πάντα το πιο ζεστό χαμόγελο στα χείλη.

Μέρα 1η – Yesterdays
Περνώντας σήμερα βιαστικά από το σταθμό του ΗΣΑΠ της Νέας Ιωνίας, μου ήρθε αυτόματα στο μυαλό ένα τραγούδι των «Guns ‘n’ Roses»: “Yesterdays got nothing for me, old pictures that I’ll always see, somethings are just better, if you only let them be…”

Μέρα 2η- National Geographic

Η ζωή μας στο νησί θα μπορούσε να αποτελεί low budget παραγωγή του National Geographic με τίτλο «Οι φώκιες τον Αύγουστο». Λιαζόμαστε νωχελικά από την ώρα που ξυπνάμε μέχρι και την ώρα που πέφτει ο ήλιος και κινούμαστε σε μια νοητή ακτίνα 10 περίπου μέτρων (σκηνή-ψάθες-νερό-ψάθες-σκηνή και πάει λέγοντας).
Μετά από μία σοκολατόπιτα που πρέπει να είχε περίπου 5.000 θερμίδες, ο Θεός με τιμώρησε και κλειδώθηκα στην τουαλέτα του «Αραχτοπωλείου». Ευτυχώς, με απεγκλώβισε ένας φέρελπις και αρκετά συμπαθητικός νεαρός.
Από τον Α. ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Άντε να δούμε τι θα δούμε.

Μέρα 3η – Είδα φως και μπήκα
Περιδιαβαίνοντας αμέριμνες στα σοκάκια της Χώρας, την προσοχή μου τράβηξε ένα στενάκι σκέτη γλύκα, με γλαστρούλες, φωτάκια και άλλα συναφή μπιχλιμπιτζούδια. Εκ φύσεως περίεργη, τράβηξα τη φίλη μου μέσα. Το στενάκι, σα βγαλμένο από την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, μας έβγαλε σε μια κουκλίστικη αυλίτσα, εξίσου μαγική και πολύχρωμη, με φωτάκια, γλαστράκια, καμπανούλες και κεράκια, αλλά και μια χυμώδη ξανθιά που καπνίζοντας νωχελικά, μας καλωσόρισε όλο εγκαρδιότητα και νάζι. Και ενώ εγώ, έρμαιο του ενθουσιασμού, συνέχισα να αναφωνώ όλο έκπληξη και αφέλεια για το πόσο όμορφα ήταν όλα, η φίλη μου την ψιλιάστηκε τη δουλειά και προσπάθησε να με απομακρύνει διακριτικά. Εκεί εγώ, να λιώνω και να θαυμάζω και η χυμώδης ξανθιά να μας αποκαλεί «ματάκια της», «ψυχούλες της» και άλλα τινά, με μια φωνή λίγο πιο μπάσα απ’ ότι έπρεπε.
Εντάξει λοιπόν. Ανακαλύψαμε το μπουρδέλο της Χώρας. Άλλωστε, όλες οι μεγάλες ανακαλύψεις τυχαία έγιναν. Και αυτή η ξανθιά, τελικά μάλλον τραβεστί ήταν. Oh well.

Μέρα 4η – Τα φασόλια της οργής
Επί τρεις ημέρες, κάθε πρωί, πηγαίνοντας σε ένα εστιατόριο που λέγεται «Σκάνδεια», έβλεπα μια γιαγιά να καθαρίζει φασολάκια. Και ενώ τα φασολάκια δεν είναι και το καλύτερό μου, από την πρώτη μέρα μου καρφώθηκε να φάω ένα πιάτο φασολάκια λαδερά με φέτα. Τα φασολάκια μου έγιναν ψύχωση. Ολημερίς και οληνυχτίς, ονειρευόμουν φασολάκια. Ένα βαθύ, μυρωδάτο, λαχταριστό πιάτο καλοκαιρινά λαδερά φασολάκια, μετά από μια κουραστική μέρα στον ήλιο και τη θάλασσα. Φασολάκια. Φα-σο-λά-κι-α. Το απλό αυτό ταπεινό πιάτο μετουσιώθηκε στο μυαλό μου σε κάτι το υπερβατικό, κάτι σαν το Άγιο Δισκοπότηρο τέλος πάντων, κάτι πολύτιμο που απλά έπρεπε να αποκτήσω.
Με τα πολλά, το απόγευμα της τρίτης μέρας καθίσαμε στη Σκάνδεια. Με μία ηδονική προσμονή άνευ προηγουμένου, παρήγγειλα φασολάκια. Και ήρθαν. Νερόβραστα αμπελοφάσουλα σαλάτα. Ο κόσμος μου, το σύμπαν όλο κατέρρευσε.
Εδώ και δύο μέρες, κάθε πρωί, περνάω δίπλα από τη γιαγιά που καθαρίζει τα φασολάκια και της ρίχνω ένα βλέμμα όλο μίσος.

Μέρα 5η – Ο ιπτάμενος Ολλανδός
Ο θεότυφλος (θεόκουφος, χανσενικός έρωτας) με χτύπησε κατακέφαλα και ερωτεύτηκα ένα παλικάρι σαν τα κρύα τα νερά, ορμώμενο από τις Κάτω Χώρες, που δουλεύει σε ένα μπακάλικο στη Χώρα. Έχει και μια δεύτερη δουλειά, στην οποία όμως δεν είναι πρέπον να αναφερθώ. Χμ.
Ως συνέπεια, που με βρίσκεις, που με χάνεις, στο μπακάλικο να αγοράζω τσιγάρα, τσίχλες, αντιηλιακά, after sun, αντικουνουπικά, ταμπόν, πατατάκια, μανταλάκια και άλλα χρηστικά αντικείμενα καλοκαιρινής κατανάλωσης. Και όλα αυτά ούσα φοβερά χαριτωμένη και μπλαζέ, με φόντο τα Κυθηραϊκά παξιμάδια ολικής άλεσης. Oh tempora, oh mores. Αν μη τι άλλο μου χρωστάει, γιατί κοντεύω να χρεοκοπήσω για πάρτη του.

Μέρα 6η- Ο καταράκτης της Νεράιδας

Μέρα 7η – Παράλληλα σύμπαντα
Προσπαθώ να φανταστώ πως είναι να ζεις εδώ. Να συντονίζεσαι με τους ρυθμούς ανθρώπων που έχουν ξεχάσει την έννοια της λέξης ταχύτητα, Πως είναι να ξυπνάς το πρωί και να αφήνεις τη μέρα να κυλάει, χωρίς να αγκυλώνει πουθενά. Να συναντάς άγνωστους ανθρώπους, να σου λένε καλημέρα και να το εννοούν.
Σήμερα κατέφτασε και ο Α., αφού πρώτα κατάφερε να ανατινάξει την εξάτμιση της μηχανής του (ο λόγος της αργοπορίας του). Η συνύπαρξή μας χαρακτηρίζεται από οριακά συναισθήματα που κυμαίνονται από μία σχεδόν συνωμοτική οικειότητα και κατανόηση μέχρι την τέλεια ασυνεννοησία. Φέτος του δίνω κάποια ελαφρυντικά και ώρες-ώρες του φέρομαι λες και είναι μικρό παιδί, κάτι βέβαια που δεν είναι καλό για κανέναν από τους δυο μας. Δεν μπορώ να πέσω στην παγίδα της εμπάθειας. Όσο και αν ακούγεται εγωιστικό, τα προβλήματά του ούτε είναι αλλά και ούτε θέλω να γίνουν και δικά μου.

Μέρα 8η – Ένα Μελιδόνι φέρνει το καλοκαίρι

Μέρα 9η – Force Majeure
Σήμερα η ανωτέρα βία μας χάλασε ελαφρώς τα σχέδια. Κάποια πλοία έμειναν στο λιμάνι και κάποιοι δεν ανέβηκαν ποτέ σ’ αυτά. Κάποιες ισορροπίες ανατράπηκαν και κάποιες άλλαξαν για πάντα. Κάποιους ανθρώπους τους καλωσορίσαμε ξανά στις ζωές μας και κάποιοι απομακρύνθηκαν ένα βήμα προς τα πίσω. Equilibrium. Αυτό το νησί έχει τη μαγική ιδιότητα να απαλύνει τα πάντα.
Το βράδυ ο Α. έμεινε μαζί μου στην παραλία. Μετά από ένα καταπληκτικό μεταμεσονύχτιο μπάνιο σε μια θάλασσα λάδι, μείναμε να χαζεύουμε τα άστρα. Νομίζω πως ποτέ δεν μου έχει μιλήσει με τόση ειλικρίνεια, ούτε και σε κανέναν άλλο τώρα πρόσφατα. Κουβαλάει και αυτός το φορτίο του, αλλά εγώ δεν έχω υπομονή. Η επιδερμικότητα των όσων συμβαίνουν γύρω μου δεν παύει να με σοκάρει.

Μέρα 10η – Θράσος
Η σημερινή μέρα χαρακτηρίστηκε από ένα ατυχές περιστατικό, στο οποίο δεν είχα την παραμικρή όρεξη να δώσω ιδιαίτερη βαρύτητα, για να μη χαλάσω την ηρεμία των διακοπών μου. Δε θέλω να μπω σε λεπτομέρειες γιατί δεν υπάρχει λόγος, θα αρκεστώ λοιπόν στο να πω πως το θράσος μερικών ανθρώπων πραγματικά δε γνωρίζει όρια και πως το να γίνεις αναξιοπρεπής είναι τελικά πολύ πιο εύκολο από ότι φαίνεται.

Μέρα 11η – Τα ξιπάσματα
Τελικά, παρά το άπλετο φως που σε μέρη γίνεται αδυσώπητο, το νησί είναι γεμάτο ανατριχιαστικές ιστορίες και τρομακτικές παρουσίες. Πριν από πέντε αιώνες περίπου, ο Μπαρμπαρόσα το πέρασε ολόκληρο από μαχαίρι. Άνθρωποι έχουν πηδήξει από απόκρημνα βράχια για να μην πέσουν στα χέρια των πειρατών, γυναικόπαιδα που έχουν κρυφτεί σε πηγάδια σφαγιάστηκαν, μια ολόκληρη πόλη κείτεται ακατοίκητη και ερειπωμένη. Στους νερόμυλους νεράιδες σε «χαλάνε» και σου παίρνουν τα μυαλά. Άνθρωποι βλέπουν τρομακτικά όνειρα και υπάρχουν μέρη που οι παλιοί δεν τολμάνε να επισκεφτούν ούτε γι’ αστείο. Στο λοιμοκαθαρτήριο στο Καψάλι, οι άρρωστοι-φυλακισμένοι υπέμεναν μαρτυρικά τη μοίρα τους, χωρίς καμιά ελπίδα.
Έχω σαγηνευτεί. Έχω ανοίξει διάπλατα τα μάτια και αφουγκράζομαι το μύθο που ντύνει το νησί. Μπάντα-λάντρα. Απ’άκρη σε άκρη.

Μέρα 12η – Μπαρμπαρόσα
Σήμερα, κατεβαίνοντας σε ένα καινούριο μπαράκι στην παραλία Λαγκάδας στην Αγία Πελαγία, είχαμε την τιμή να γνωρίσουμε έναν μπάρμαν που μας συστήθηκε ως ο ξακουστός Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα αυτοπροσώπως. Με σάρκα και οστά. Έχοντας πάθει ψύξη, είχε πλακωθεί στα έμπλαστρα, έστριβε ολόκληρος σαν το λύκο και μας κερνούσε αυτοσχέδια σφηνάκια, μέσα σε έναν χείμαρρο διηγήσεων, νουθεσιών και τρελού γέλιου.
Έχω γελάσει τόσο πολύ από τότε που ήρθαμε, που αν ήμουν έστω και λιγάκι προληπτική, θα ήμουν πεπεισμένη πως θα κλαίω γοερά όλο το χειμώνα.

Μέρα 13η – Βαρύτητα & Αδράνεια
Σήμερα μεταφερθήκαμε από τα Φράτσια στα ενοικιαζόμενα του κυρ Νίκου στον Κάλαμο. Χωρίς να θέλω να γίνω κακιά, ο κυρ Νίκος, αν και ψυχούλα, μου θυμίζει αμυδρά τον Norman Bates και το πανδοχείο του. Στο ευρύτερο πνεύμα του σουρεαλισμού που ντύνει το νησί, ο κυρ Νίκος, μετανάστης γαρ, μας μιλούσε στα Αγγλικά, μας έφερε δύο μικρά μυρωδάτα πεπόνια από τη «μπαμπακία» του, αλλά και δύο δακτυλογραφημένα φύλα, στα οποία ανέλυε πως με τη βοήθεια της βαρύτητας και της αδράνειας, είναι δυνατόν να κινήσεις τα αυτοκίνητα χωρίς βενζίνη.
Το ότι θα βρίσκαμε τη λύση για το ενεργειακό πρόβλημα στον Κάλαμο στις διακοπές μας, ποιος να μου το ΄λεγε.

Μέρα 14η – Επιτέλους, Νιρβάνα
Είναι 10 το πρωί, κάθομαι ολομόναχη κάτω από μια κληματαριά, ακούω τα τζιτζίκια και τρώω φρέσκα, παγωμένα σύκα από το ψυγείο. Το κεφάλι μου έχει γεμίσει ιστορίες και νομίζω πως 14 ολόκληρες μέρες στο νησί, δεν έχω υπάρξει πιο ήρεμη και πιο ευτυχισμένη.

Μέρα 15η – Αναχώρηση
Στη σκέψη πως θα πρέπει να ξαναφορέσω ρούχα και παπούτσια, με πιάνει απελπισία.

Northland

2008-08-20T09:32:00.004+03:00

Το πρόσφατο ναυάγιο του Northland στο Διακόφτι.

Η μεταφυσική της συγνώμης

2008-08-19T14:25:00.005+03:00

Μετά από αλλεπάλληλες συγνώμες, η ίδια η έννοια της συγνώμης παύει να έχει την παραμικρή αξία. Η συγνώμη που διαρκώς επαναλαμβάνεται δεν υποδηλώνει μεταμέλεια, παρά μόνο αποτελεί θλιβερή καραμέλα, έτσι για να την πιπιλάμε και να πείθουμε τον εαυτό μας πως μια λεξούλα είναι ικανή να προκαλέσει αμνησία στον –δυνητικό-αποδέκτη. Και να το πιστεύουμε, πραγματικά, με όλη μας την αφέλεια.

Οι συγνώμες σου με κούρασαν, γιατί δεν τίθεται θέμα συγνώμης κατόπιν εορτής, τουλάχιστον όχι στις ηλικίες μας. Το μείζον θέμα είναι να φωταγωγούμε που και που
τους παροπλισμένους νευρώνες μας και να σκεφτόμαστε λιγάκι πριν κάνουμε ή πούμε κάτι. Η περιστασιακή, έστω, χρήση της φαιάς ουσίας είναι μία αρετή, ω, τόσο σπάνια, την οποία όμως εκτιμώ απεριόριστα.

Και γι’ αυτό το λόγο, λυπάμαι, αλλά αυτή τη φορά δε σε συγχωρώ.

Deities and the such

2008-08-19T12:14:00.003+03:00

I have the body of a Goddess. Unfortunately, it is the Venus of Willendorf.

Τριγωνομετρίας το ανάγνωσμα

2008-07-28T09:24:00.002+03:00

Παραδεχθείτε το! Όσο δεν υπάρχει το μαγικό μίξερ που ανακατεύοντας τα καλύτερα στοιχεία των αντικειμένων του πόθου μας θα έφτιαχνε τον πιο γευστικό χυμό, το να μπορούσατε (χωρίς ενοχές) να αντλείτε τα καλύτερα από ένα πάνελ συντρόφων ακούγεται δελεαστικό. Με την ένδειξη «κτητικός» να αναβοσβήνει στον έρωτα, την ανασφάλεια κορόνα στο κεφάλι μας και την ηθικολογία να σιγοντάρει, η εμπιστοσύνη δε διαθέτει δύναμη αρκετή για να αναδειχθεί νικήτρια στην άνιση μάχη. Φυσικό αποτέλεσμα της ήττας της εμπιστοσύνης, η εξολόθρευση της ειλικρίνειας. Η εγκαθίδρυση τρίτου στη δυαδική σχέση δεν απορρίπτεται επί της ουσίας, απλώς καλύπτεται με πέπλο μυστικότητας και η ζωή συνεχίζεται.

Αποκλειστικότητα; Όχι, ευχαριστώ

Για να είμαι ειλικρινής, δε μου προσφέρθηκε κιόλας. Το ερώτημα δεν τέθηκε, το θέμα δεν βγήκε στην επιφάνεια και μια σιωπηρή συμφωνία υπογράφηκε ανάμεσα σε μένα και κείνον. Στην περίπτωσή μου ήταν παιχνιδάκι: Ζούσαμε σε διαφορετικές χώρες και, τις περιόδους που δεν συνυπήρχαμε, ο καθένας έκανε τη ζωή του. Στο «γήπεδό» μου ήμουν πρωταγωνίστρια και η άλλη του σχέση δεν επηρέαζε την (κοινή) ζωή μας, γιατί βρισκόταν κάπου μακριά (και συνέβαινε εν αγνοία μου), και στο δικό του γήπεδο ήμουν απλώς ένας επισκέπτης που για λίγο τάραζε την καθημερινότητά του κάθε φορά που έπαιρνα το αεροπλάνο για μια επίσκεψη-κι έπειτα έφευγα και η ζωή συνεχιζόταν κανονικά. Η δική του μαζί της και η δική μου μ’ένα σωρό εραστές-υποκατάστατα, που ως δια μαγείας, εξαφανίζονταν κάθε φορά που ερχόταν. Αποφεύγαμε τις λεπτομέρειες του τι συνέβαινε όταν ήμασταν χώρια, και η αλήθεια είναι πως ο έρωτας αυτός με είχε παρασύρει τόσο που ακόμη και τα ψεγάδια του μ’ έκαναν να αισθάνομαι σαν μυθιστορηματική ηρωίδα. Κάτι σαν τη Σιμόν ντε Μποβουάρ με τον Σαρτρ που, έχοντας ξεπεράσει τέτοιες λεπτομέρειες, ανασφάλεις και αναστολές, απολάμβαναν τόσο την αφοσίωσή τους ο ένας στον άλλο, όσο και τους αναρίθμητους εραστές τους. Και κορδωνόμουν που ήμουν τόσο προοδευτική και αποδεσμευμένη από υποδεέστερα ένστικτα. Και μαράζωνα μέρα με τη μέρα, αφού στην πραγματικότητα δε με κάλυπτε αυτή η ελευθεριότητα, δεν επιθυμούσα αντικαταστάτες, αλλά τους είχα δεχθεί ως κάτι αυτονόητο και ασήμαντο. Και ήταν, φυσικά, ασήμαντοι, γιατί τα συναισθήματά μου είχαν έναν και μόνο αποδέκτη: Εκείνον, που καμία διάθεση δεν είχε να μου δοθεί ολοκληρωτικά. Η δική μου καρδιά, όμως, δεν είχε «περισσότερα δωμάτιο από ένα ξενοδοχεία με πουτάνες», όπως έλεγε ο ήρωας του Μαρκές στον «Έρωτα στα Χρόνια της Χολέρας». Και με ένα κλικ άδειασα το χώρο μου, όταν επιτέλους κατάλαβα πως αυτή η «μοιρασιά» δεν ήταν και τόσο δίκαιη για μένα. Δεν ήμουν τόσο συναισθηματικά ανίκανη όσο ο «σύντροφός» μου και ναι, χρειαζόμουν το 100%. Κούνησα το μαντίλι και αποχαιρέτησα την κουλιτέ.

Ερωτική τριγωνομετρία

Στη λογοτεχνία, το θέατρο, τον κινηματογράφο, συναντάμε συχνά ερωτικά τρίγωνα. Από που νομίζετε πως εμπνεύστηκαν οι δημιουργοί; H τέχνη αντιγράφει τη ζωή, όπως και η ιστορία που έχει να παρουσιάσει πληθώρα τριαδικών (και βάλε) σχέσεων, και μάλιστα σε κοινωνίες πολύ πιο συντηρητικές. Στο συμβόλαιο της Α. Και του Ε. φιγουράριζαν περήφανες οι υπογραφές τους. Ζούσαν μαζί, έκαναν σχέδια, κι εκεί παραδίπλα, στο περιθώριο της ζωής τους, μια στρατιά από παράλληλες σχέσεις έκαναν την εμφάνισή τους τακτικά – κι εξαφανίζονταν αμέσως μόλις κάποιος απ’ τους δύο διαισθανόταν τον κίνδυνο συναισθηματικής εμπλοκής. Δεν είχαν μυστικά. Στο συμβόλαιό τους δεν υπήρχε η επιλογή του χωρισμού. Οι δυο τους θα παρέμεναν μαζί και οι υπόλοιποι απλώς θα πηγαινοέρχονταν. Παραμέριζε ο ένας κάθε φορά που ο άλλος συνήπτε σχέση, και περίμενε να περάσει ο ενθουσιασμός και να επιστρέψει στη σίγουρη αγκαλιά του, ενώ δεν ήταν σπάνιες οι φορές που απολάμβαναν μαζί τη συντροφιά κάποιου νέου προσώπου, που γινόταν το τρίτο σκέλος του τριγώνου. Αυτοί που υπέφεραν ήταν αυτοί οι έξτρα, που μπλέκονταν σε μία άνευ προηγουμένου ματαιότητα, χωρίς να έχουν ιδέα τι συμβαίνει στ’αλήθεια.
Αναλύσεις κάθε είδους υπάρχουν για τα ερωτικά τρίγωνα. Οι φροϋδιστές μάλιστα τα θεωρούν μια λανθάνουσα μορφή σχιζοφρένειας. Η πολύπλοκη σύνθεση του παζλ αυτών των σχέσεων απέχει από τη ρουτίνα των δυαδικών σχέσεων. Έπειτα, το να μοιράζεσαι το αντικείμενο του πόθου σου μπορεί και να πονέσει. Η ζήλια είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον έρωτα και, όσο και αν καταφέρνει κανείς να υπερβαίνει τα συμβατικά όρια, δύσκολα την αποφεύγει. Και όποιος παίζει με τη φωτιά, μπορεί και να καεί. Οι συναισθηματικοί δεσμοί οφείλουν να είναι τόσο στέρεοι που τα δύο μέλη της σχέσης να έχουν εξασφαλίσει τη θέση τους και να νιώθουν αυτοπεποίθηση. Και αν στην εξίσωση μπει και ο έρωτας (προς τον τρίτο), και αν αποδειχθεί δυνατότερος, η βασική σχέση μπορεί να τιναχθεί στον αέρα. Αλλά η ελευθερία, ως γνωστόν, θέλει αρετή και τόλμη.

Θα μπορούσε με μεγάλη ευκολία να το είχε γράψει η υποφαινόμενη, αλλά το έχει κάνει η Μυρόεσσα Μεταξά σε τεύχος του περιοδικού Beaute.

Good things come to those who wait

2008-07-28T09:23:00.001+03:00

Little dis-respect

2008-07-17T10:28:00.001+03:00

Θα ήθελα να απευθύνω έναν φιλικό χαιρετισμό στον ιό Epstein - Barr, που κατά πάσα πιθανότητα ευθύνεται γι' αυτά που τραβάω.

Pile of crap

2008-07-16T15:53:00.003+03:00

Ποια νομίζετε ότι μπορεί να είναι η πιο επικίνδυνη ράτσα σκύλου; Τα pit bull που ενίοτε τρώνε ανθρώπους; Ο μεγάλος Δανός; Ο Κέρβερος; Ο σκύλος των Μπάσκερβιλ ή κάποιο εξίσου τρομακτικό ζώο;
Όχι αγαπητοί μου. Σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύτηκε πριν από μερικές μέρες στην Daily Telegraph, το πιο αιμοβόρικο ζωντανό είναι αυτό.

Ναι. Αυτό.

Παραθέτω σε μετάφραση το άρθρο του Roger Dobson:

Μπορεί να είναι μικρά, αλλά νέες έρευνες έδειξαν ότι ένα στα πέντε dachshunds έχουν δαγκώσει ή έχουν αποπειραθεί να δαγκώσουν αγνώστους και ότι ο ίδιος αριθμός έχει αποπειραθεί να δαγκώσει άλλους σκύλους. Ένα στα 12 έχουν επιτεθεί στα αφεντικά τους.
Γνωστά ως σκυλιά λουκάνικα για τα επιμήκη σώματά τους, τα dachshunds δεν είχαν μέχρι σήμερα τρομακτική φήμη, αν και έχουν εκτραφεί για να κυνηγάνε ασβούς μέσα στις φωλιές τους.
Όπως και να ΄χει, βρέθηκαν στην κορυφή μιας λίστας με 33 ράτσες, οι οποίες αξιολογήθηκαν για την επιθετικότητά τους, αφού ακαδημαϊκοί ανάλυσαν τη συμπεριφορά χιλιάδων σκύλων.
Τα Chihuahua, μια ακόμη μικρότερη ράτσα, είναι δεύτερα από άποψη επιθετικότητας, καθώς συχνά επιτίθενται ή προσπαθούν να δαγκώσουν αγνώστους, την οικογένειά τους και άλλα σκυλιά. Άλλη μία μικρή και δημοφιλής ράτσα, τα Jack Russel, ήρθαν τρίτα.
Η κα Linda Floyd αναγκάστηκε να δώσει τον σκύλο της, ένα dachshund ονόματι Ρόσκο, για ευθανασία, όταν ο σκύλος της έφαγε το μεγάλο της δάχτυλο όση ώρα αυτή κοιμόταν. Η κα Floyd, ετών 56, ξύπνησε πολύ αργά, γιατί ζημιά στα νεύρα της από το διαβήτη την έχει καταστήσει χωρίς αίσθηση στα δάχτυλα των ποδιών της.
Ο Dr James Serpell, ένας από τους ερευνητές, δήλωσε ότι οι μικρές ράτσες μπορεί να είναι περισσότερο προδιαθετημένες γενετικά αναφορικά με την επιθετική συμπεριφορά από τα μεγαλύτερα σκυλιά.
«Επίπεδα επιθετικότητας που έχουν αναφερθεί αφορούν πολλές φορές μια συχνότητα δαγκωμάτων ή απόπειρας δαγκώματος προς αγνώστους της τάξης του 20% και της τάξης του 30% προς άγνωστα σκυλιά», πρόσθεσε.
Μέχρι σήμερα, η έρευνα για την επιθετικότητα των σκύλων είχε επικεντρωθεί σχεδόν αποκλειστικά στην ανάλυση των στατιστικών που αφορούν τα δαγκώματα. Σύμφωνα όμως με τους ερευνητές, τα στοιχεία ίσως υπήρξαν παραπλανητικά, καθώς τα περισσότερα δαγκώματα δεν αναφέρονται. Τα μεγάλα σκυλιά ίσως να έχουν αποκτήσει τη φήμη των περισσότερο επιθετικών γιατί είναι πιο πιθανό τα δαγκώματά τους να απαιτούν ιατρική βοήθεια.
Τα ευρήματα έχουν εξοργίσει τους ιδιοκτήτες μικρών σκύλων. Ο Chris Moore, γραμματέας του Northern Dachshund Association, είπε: « Σύμφωνα με τους Άγγλους εκτροφείς, όλα αυτά είναι σκουπίδια. Δεν είναι στη φύση των σκύλων. Δεν έχω δαγκωθεί ούτε μία φορά σε 25 χρόνια.»
O Tony Fitt Savage, πρόεδρος του British Chihuahua Club, δήλωσε: « Έχω Τσιάουα εδώ και 30 χρόνια και ποτέ δεν έστειλαν κανέναν στο νοσοκομείο. Μπορεί να είναι λίγο δύστροπα.»
Η έρευνα, η οποία δημοσιεύτηκε αυτή την εβδομάδα στο περιοδικό Applied Animal Behaviour Science, έγινε από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, που απευθύνθηκαν σε 6.000 ιδιοκτήτες σκύλων.
Ράτσες με χαμηλό σκορ στην επιθετικότητα περιλαμβάνουν τα Basset, τα Golden Retrievers, τα Labradors, τα Huskies και τα Greyhounds.
Tα Rottweiler, τα Pit Bull και τα Rhodesian Ridgeback έδειξαν μέση ή λιγότερη από μέση επιθετικότητα.
Η Joyce Summers, ταμίας του Rottweiler Club στη Βρετανία, είπε: «Έχω ζήσει με Rottweiler για 40 χρόνια και δίνουν μόνο αγάπη και στοργή. Δε με ξαφνιάζει που τα Jack Russel βρίσκονται κοντά στην κορυφή; είναι μικρά νευρικά πλασματάκια.»

Αγαμήτου

2008-06-29T21:33:00.004+03:00

Δεδομένων κάποιων ατυχών περιστατικών και αξιοθρήνητων τοποθετήσεων που υπέπεσαν στην αντίληψή μου την εβδομάδα που μας πέρασε, θα ήθελα και εγώ με τη σειρά μου να τοποθετηθώ και να δηλώσω πως η αγαμήτου γυναίκα είναι εξαιρετικά κακό πράγμα.

Σε αντιδιαστολή με την σεξουαλικά ενεργή γυναίκα, η αγαμήτου παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα συμπτωματολογία, η οποία περιστρέφεται γύρω από τον παλιμπαιδισμό και την ενίοτε υστερία, η οποία λαμβάνει πολλές μορφές και εκδηλώνεται με ποικίλλους τρόπους. Καθώς η αγαμήτου άγεται από κίνητρα σκοτεινά και ακατανόητα, των οποίων τα γενεσιουργά αίτια εντοπίζονται στα ορμονικά λιμνάζοντα ύδατα που οφείλουν να ρέουν για να μη βαλτώνουν – όπως πρεσβεύει άλλωστε και το feng shui (προφέρεται σουέϊ)- η θεραπεία έγκεται σαφώς στην αποκατάσταση των ροών δια της γνωστής, κλασικής μεθόδου.

Το θολό μάτι της αγαμήτου και ο στόκος που έχει απλωθεί στον εγκέφαλό της (ανάλογος του χρονικού διαστήματος που η αγαμήτου έχει να δει χαρά ανάμεσα στα πόδια της), την οδηγούν σε αψυχολόγητες συμπεριφορές, ποικίλλες νευρώσεις και εκλάμψεις υποχονδρισμού, που εκφράζεται με πονοκεφάλους, πονόκοιλους, και γενικά καταστάσεις που έχουν ως πρώτο συνθετικό τη λέξη πόνος. Και αν κάποτε μια μεγάλη συγγραφέας έγραψε πως κάθε γυναίκα έχει ανάμεσα στα πόδια της ένα πεινασμένο ζωάκι που δεν χορταίνει ποτέ, το ζωάκι της αγαμήτου μόλις πέθανε από την πείνα.

Η αλήθεια βέβαια είναι πως αν η αγαμήτου αποτελεί το φόβο και τρόμο ανδρών και γυναικών εξίσου , ο Θεός να μας φυλάει από την κακογαμημένη.

I wanna hold your hand

2008-06-29T21:29:00.002+03:00

Come on hold my hand
I wanna contact the living

Βρυκόλακες

2008-06-29T21:25:00.001+03:00

Τις προάλλες έπινα καφέ με μια φίλη που δουλεύει στην απεξάρτηση, και μου είπε την εξής καταπληκτική ιστορία:
«Μια φορά και έναν καιρό, ήταν μια μάνα που αγαπούσε παράφορα τα παιδιά της και φρόντιζε να έχουν τα πάντα και ποτέ να μη τους λείπει τίποτα, τους έδινε ακόμη και το ίδιο της το αίμα.
Γι’ αυτό όταν πέθανε, τα παιδιά της έγιναν βρυκόλακες.»

Ηθικοπλαστικό κέντημα (cause every man wants to marry a virgin)

2008-06-27T09:12:00.004+03:00

Πόσο σαφές και περιεκτικό. Έχω πεθάνει στα γέλια.

Veni, vidi, vici

2008-06-18T14:42:00.003+03:00

Ήλθον, είδον το χαριτωμένο ψάρι και απήλθον μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα.

Ήθελές τα, έπαθές τα.

Bond's girl

2008-06-17T11:13:00.003+03:00

Πείτε με άθλια, αξιοθρήνητη, ρηχή, λυσσάρα και προβλέψιμη, αλλά να ένας άντρας τον οποίο θα επιθυμούσα διακαώς να καλέσω στο σπίτι για ένα τέταρτο (γιατί τα άλλα τρία θα τα είχαμε κάνει ήδη στο δρόμο).

Living with the enemy

2008-06-10T11:55:00.008+03:00

Ένας πρακτικός οδηγός αυτών που ενδεχομένως να ακούσετε αν το φέρει η πουτάνα η τύχη και σας διαγνώσουν με την ασθένεια-φάντασμα Μυαλγική Εγκεφαλομυελίτιδα / Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης. Ατσαλωθείτε.

Κανείς δεν είπε πως θα ήταν εύκολο.

Δε σε καταλαβαίνω. Και εγώ πτώμα στην κούραση είμαι.
(Ναι. Είναι ακριβώς το ίδιο.)

Κοιμάσαι όλη μέρα; Πω-πω, σε ζηλεύω.
(Φυσικά. Η απουσία ζωής είναι πολύ διασκεδαστική.)

Χρειάζεσαι αλλαγή παραστάσεων.
(Έχεις δίκιο. Θα μετακομίσεις;)

Έχεις φίλους;
(Όχι. Ζω σε μια σκοτεινή σπηλιά και κάθε φορά που κάποιος μου απλώνει το χέρι, γρυλλίζω και του το δαγκώνω.)

Βρες ένα καλό παιδί και όλα θα φτιάξουν.
(Θα προτιμούσα να γυρίζαμε στη Μηχανή του Χρόνου και να φεύγαμε από το Μεσαίωνα.)

Είναι το κακό μάτι.
(Ανοησίες. Είναι βουντού.)

Την πιθανότητα να τα προκαλείς όλα αυτά στον εαυτό σου την έχεις σκεφτεί;
(Φυσικά. Εκεί που αυτομαστιγώνομαι τα βράδια με το βρεγμένο μαστίγιο με τις εφτά ουρές.)

Μήπως να πηγαίναμε κανένα μπλουζάκι σου στο μοναστήρι να το διαβάσει κανένας παπάς;
(Μπορείτε κάλλιστα να πάρετε όλη μου τη γκαρνταρόμπα. Όλο και κάποιος μοναχός θα βρεθεί να γουστάρει.)

Μήπως όλα αυτά είναι στο μυαλό σου;
(ΘΕΕ ΜΟΥ! Ακούω φωνές!)

Ξέρω εγώ τι σου χρειάζεται. Ένας καλός π…ς και θα συνέρθεις με τη μία.
(Λυπάμαι, αλλά ούτε αυτή η θεραπευτική προσέγγιση απέδωσε καρπούς.)

Μήπως εξιλεώνεις κάποιο κακό κάρμα από προηγούμενη ζωή σου;
(Μήπως; Σε ήξερα και τότε;)

Μίλησέ μου για τα παιδικά σου χρόνια.
(Βασικά, δεν έχω λεφτά για πέταμα.)

Μήπως είσαι καταθλιπτική;
(Μήπως είσαι βλάκας;)

Έχοντας πει τα παραπάνω, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους συγγενείς και φίλους που μου στέκονται ενάμιση χρόνο τώρα και γίνονται αποδέκτες της περιστασιακής μου γκρίνιας και μιζέριας. Δε νιώθω παρά μόνο ευγνωμοσύνη για την παρουσία τους, αλλά θα ήθελα επίσης να τους εφιστήσω την προσοχή στο ότι αν ξανακούσω οτιδήποτε από τα παραπάνω, ακόμη και καλοπροαίρετα, ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΟΥ.
Σας αγαπώ.

χα χα και σιγά

2008-04-30T11:58:00.001+03:00

χαμένες συχνότητες

2008-04-28T21:04:00.002+03:00

Ήθελα να πολεμήσω το χειρουργικό σου νυστέρι μ’ όλες τις απόκρυφες και σκοτεινές μαγγανείες του κόσμου.

Για δες τώρα. Ο θυμός, μόνο αυτό έχει μείνει. Ο θυμός που σιγοβράζει κάτω από τα λόγια σου. Σαν καζάνι που βράζει, ήρεμα και αθόρυβα, λίγο πριν ξεχειλίσει. Αιφνίδιος και ανεξήγητος, τουλάχιστον για σένα. Εγώ; Τι εγώ; Είμαι συμφιλιωμένη με τα ανθρώπινα αισθήματα.

Πες μου τι πρέπει να κάνω, ποια άφεση αμαρτιών να δώσω. Τι νομίζεις πως πρέπει να γίνει απο ΄δω και πέρα. Τι περιμένεις. Χωρίς φιοριτούρες και κομπάσματα, τόλμησε να παραβιάσεις το πρωτόκολλο. Έτσι γι’ αλλαγή. Γίνε όσο σκληρός η μαλθακός θέλεις, μόνο γίνε εσύ. Πες μου αυτά που βασανίζουν το λαρύγγι σου. Αν δεν μπορέσεις να το κάνεις, θα κλάψω για σένα, έστω και ετεροχρονισμένα. Θα κλείσω τ’ αφτιά μου όπως έκλεισα το σώμα μου. Έτσι στερημένη των αισθήσεων, θα μαι σαν νεκρή για σένα.

Εκτός φυσικά αν κάνουμε το άλλο. Τον θυμό σου, την οργή μου, να τα βάλουμε μαζί και να φτιάξουμε μια σουπερνόβα και όπως θα εκρύγνηται, να γαμηθεί μια και καλή ολόκληρο το σύμπαν.

Temptation

2008-04-28T20:57:00.001+03:00

Μ’ αυτά και μ΄αυτά Μεγαλοβδομαδιάτικα, αν δηλαδή υποθέταμε πως υπήρχε τελικά Παράδεισος, μάλλον θα έτρωγα πόρτα.

Mad Girl's Love Song

2008-04-24T11:37:00.003+03:00

"I shut my eyes and all the world drops dead;
I lift my lids and all is born again.
(I think I made you up inside my head.)

The stars go waltzing out in blue and red,
And arbitrary blackness gallops in:
I shut my eyes and all the world drops dead.

I dreamed that you bewitched me into bed
And sung me moon-struck, kissed me quite insane.
(I think I made you up inside my head.)

God topples from the sky, hell's fires fade:
Exit seraphim and Satan's men:
I shut my eyes and all the world drops dead.

I fancied you'd return the way you said,
But I grow old and I forget your name.
(I think I made you up inside my head.)

I should have loved a thunderbird instead;
At least when spring comes they roar back again.
I shut my eyes and all the world drops dead.
(I think I made you up inside my head.)"

Sylvia Plath

To κορίτσι με τα χρυσά μαλλιά και ο δαίμονας της Καμπάλα

2008-04-24T10:36:00.004+03:00

Δεν ξέρω γιατί με έχει γοητεύσει τόσο πολύ αυτή η φωτογραφία. Το ανέμελο κορίτσι με τα χρυσά μαλλιά και το σφριγηλό σώμα, η ενσάρκωση του Αμερικανικού ονείρου. Ίσως γιατί όταν τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία, ήδη μετρούσε μερικές απόπειρες αυτοκτονίας. Ίσως γιατί οι θεραπείες με ηλεκτροσόκ να της είχαν δώσει την ψευδαίσθηση πως θα μπορούσε κάποια στιγμή να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, μακριά από τις νευρωτικές κρίσεις και την αναπόφευκτη κατάρρευση. Ίσως προσπαθώ να διακρίνω στο χαμογελαστό πρόσωπό της την αναπόφευκτη πορεία της προς το θάνατο, αυτή τη δεδομένη εξέλιξη για την οποία μίλησε κάποια στιγμή ο σύζυγός της. Ίσως γιατί μου είναι σχεδόν αδιανόητο να φανταστώ αυτή τη χαμογελαστή, γήινη γυναίκα, να αφήνει γάλα και μπισκότα στα δύο μικρά παιδιά της, να σφραγίζει τις χαραμάδες της πόρτας της κουζίνας με βρεγμένες πετσέτες και μετά να ανοίγει το γκάζι και να χώνει το όμορφο ξανθό κεφάλι της στο φούρνο, περνώντας έτσι επώδυνα στην αθανασία και το πάνθεον των αυτόχειρων ποιητών.

Πέρα από την απατηλά φυσιολογική της εμφάνιση, η Sylvia Plath κουβαλούσε στο κεφάλι της ένα σύμπαν από δαίμονες που προσπαθούσε να εξορκίσει μέσω της ποίησής της. Το βασανισμένο μυαλό της έχει γεννήσει ποιήματα αδυσώπητα ειλικρινή, σκληρά και διορατικά, με μια σπάνια ομορφιά κοφτερή σα λεπίδα. Στα ποιήματα αυτά χαρτογραφείται η ταραγμένη σχέση της με τον πατέρα της, αλλά και τον ποιητή σύζυγό της Ted Hughes, που πολλοί έχουν κατηγορήσει για το θάνατό της. Είναι άλλωστε πασίγνωστη η αναφορά της και στους δύο στο ποίημά της “Daddy”:

If I've killed one man, I've killed two-

The vampire who said he was you

and drank my blood for a year,

Seven years, if you want to know.

Daddy, you can lie back now.

Αυτό που πολύς κόσμος δε γνωρίζει, είναι ότι η αιτία του χωρισμού της Sylvia Plath με τον Ted Hughes υπήρξε η κοσμοπολίτισσα Assia Wevill, μια ιδιαίτερα γοητευτική γυναίκα Εβραϊκής καταγωγής που όταν γνώρισε τον Hughes, βρισκόταν ήδη παντρεμένη για τρίτη φορά. Ο έρωτάς τους υπήρξε κεραυνοβόλος και λίγο αργότερα, ο Hughes εγκατέλειψε τη Sylvia και τα δύο παιδιά τους, προκειμένου να τον ζήσει στο έπακρο. Μετά την αυτοκτονία της Sylvia, η Assia μετακόμισε στο σπίτι του Hughes και ανέλαβε τη φροντίδα των παιδιών της. Λίγο αργότερα γέννησε την κόρη τους Shura και όπως σημειώνουν οι κοντινοί της άνθρωποι, βυθίστηκε στην κατάθλιψη. Η κοσμογυρισμένη Assia με την σκοτεινή, εκτυφλωτική ομορφιά περιορίστηκε στο ρόλο της οικονόμου και νοικοκυράς του Hughes, και όσο εκείνος συνέχιζε αμέριμνα τις εξωσυζυγικές του σχέσεις, μαχόταν το φιλικό και οικογενειακό του περιβάλλον που τη θεωρούσε υπαίτια για το θάνατο της Plath, αλλά και τη δυσβάσταχτη σκιά της.

Σε μια τραγική επανάληψη της ιστορίας, η Assia Wevill ανακάτεψε υπνωτικά με ουίσκι και λίγο πριν κουλουριαστεί δίπλα στην τετράχρονη κόρη της Shura, άνοιξε το γκάζι. Σε μια ενέργεια ανείπωτης σκληράδας, η Assia πήρε στο θάνατο και την κόρη τους, θέλοντας να τη γλυτώσει από μια ζωή δίπλα σε έναν πατέρα που ούτε καν είχε αναγνωρίσει το παιδί του.

Ο Ted Hughes μερίμνησε να αποκρύψει την παρουσία της Assia σχεδόν από τους πάντες και με μία βολική αποστασιοποίηση, τη δαιμονοποίησε μέσω της ποίησής του, κατηγορώντας την εν μέρει ακόμη και για το θάνατο της Sylvia:

We didn’t find her-she found us
She sniffed us out
She sat there
Slightly filthy with erotic mystery
I saw the dreamer in her
Had fallen with me and she did not know it
That moment the dreamer in me
Fell in love with her, and I soon knew it.

O Ted Hughes κατηγορήθηκε όσο λίγοι για τον προβληματικό του χαρακτήρα και την κατά κοινή ομολογία σκληρότητά του, που οδήγησε δύο από τις συντρόφους του στην αυτοκτονία. O ίδιος μάλιστα, σε μία σπάνια παραδοχή της ευθύνης του, δήλωσε πως ενώ η Sylvia βρισκόταν σε πορεία προς την αυτοκτονία από τη στιγμή που γεννήθηκε, ο θάνατος της Assia θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

When you come

2008-04-24T09:12:00.006+03:00

Τα βάζω με τον εαυτό μου που καμιά φορά ξεχνάω πόσο καταπληκτική μπορεί να γίνει η ποίηση. Σαν αυτό το μικρό μαργαριτάκι της Maya Angelou:

When you come to me, unbidden,

Beckoning me

To long-ago rooms,

Where memories lie.

Offering me, as to a child, an attic,

Gathering of days too few.

Baubles of stolen kisses.

Trinkets of borrowed loves.

Trunks of secret words,

I CRY.

Size DOES matter

2008-04-23T13:38:00.001+03:00

νομοτέλεια

2008-04-23T13:10:00.001+03:00

Ερήμην.
Κάπως έτσι εξελίσσονται όλα.
Ερήμην, για μένα, αναφορικά με μένα, αλλά τώρα τελευταία μάλλον χωρίς εμένα.
Πίσω από ένα θαμπό τζάμι, έχω γίνει θεατής. Κλωθογυρίζω στην οργή μου όσο περνάνε οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες. Οι άνθρωποι και τα πράγματα.

Την Παρασκευή μου έκαναν την ακαδημαϊκή ερώτηση:
«Θέλεις απαντήσεις ή βοήθεια;»
Σήκωσα το κεφάλι παραξενευμένη.
«Θέλω και τα δύο», απάντησα. Αυτονόητα.
«Δε γίνεται να θέλεις και τα δύο. Πρέπει να ιεραρχήσεις τις προτεραιότητές σου.»
«Βασικά, αυτό που θέλω είναι να πάψεις να είσαι τόσο επαρμένος μαλάκας και να μου κάνεις ηλίθιες ερωτήσεις, όπως όλο το συνάφι σου εδώ και έναν χρόνο». Φυσικά, δε μίλησα. Στο δρόμο της επιστροφής, έσφιγγα την τσάντα μου και παράπαια από το θυμό στην απελπισία και πάλι πίσω. Όταν γύρισα στο σπίτι, μου είπαν πως το μάρμαρο στον τάφο της μικρής ξεκόλλησε. Μιλήσαμε λίγο για το πρακτικό του ζητήματος, που μπορεί να βρει κανείς κόλα. Έβαλα τα κλάματα και δεν το συνηθίζω. Δεν είμαι σίγουρη για ποιον έκλαιγα, μάλλον αυτή τη φορά και για τις δυο μας.

Ερήμην.
Κάπως έτσι εξελίσσονται όλα. Αν το σκεφτεί κανείς, είναι τελείως ξεκάθαρο. Όταν πολεμάς τον εαυτό σου τόσα χρόνια, κάποια στιγμή περνάει στην αντεπίθεση.

Παγανιστικό χιούμορ

2008-04-15T11:05:00.003+03:00

Man! They do work!

2008-04-02T08:32:00.002+03:00

Μαμά, μαμά...

2008-04-01T14:40:00.004+03:00

...επιτέλους βρήκα τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω!

Η Αυτού Μεγαλειότης Rachel Brice, την οποία προσκυνώ σεμνά και ταπεινά.

Νοσταλγία (Back to the future)

2008-03-28T14:04:00.004+02:00

Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει
ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ' έχει πληγώσει
ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα
κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ' αλλάξει
όταν τ' αεροπλάνα πετάνε
η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε
είναι τρομέρο το θέαμα
η αίσθηση αυτή ότι πετάς
δεν έχω άλλη εκλογή
ένα κίτρινο ταξί περιμένει
φυσάει, θα χειμωνιάσει
δύο ώρες και ξημερώνει
συννεφιασμένη Κυριακή
πρώτη μέρα του χειμώνα
σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα
απ' το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω
ποτέ δεν είχα τίποτα και απόψε θέλω να σε φιλήσω
να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο
να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο
κουλουριασμένοι σα μπάλα να εκτοξευθούμε
μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε
κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...εσύ μου τα χάλασες.

Splendor in the morning

2008-03-17T14:20:00.001+02:00

bathed in early sunshine
she said
well
she said nothing
as she laid transparent
on the edge of happiness
having held
the angel baby
in her heart
through centuries of cold and turmoil
and only of lately
in her arms.

H Anais Nin για την αγάπη

2008-03-17T10:27:00.002+02:00

Θα μπορούσες να με κάνεις να ενδώσω μ’ένα νεύμα, ένα σημάδι, κι αυτό το νεύμα, το σημάδι αυτό, δεν το κάνεις ποτέ. Να θυμάσαι τούτο: Δεν ήταν ποτέ η ματαιοδοξία αυτό που με έκανε να επιζητήσω την αγάπη των άλλων, αλλά η ανάγκη της πραγματικότητας, της ανθρωπιάς. Η ανάγκη της έκφρασης...μπορεί κανείς να ακουμπήσει το δάχτυλο του εκεί και να πει: Ιδού, μια καρδιά χτυπάει, αν κινηθώ, αυτός ο άνθρωπος θα το νιώσει, αν φύγω, αυτός ο άνθρωπος θα το καταλάβει, αν καμφθώ, αυτός ο άνθρωπος θα φοβηθεί. Υπάρχω εντός του. Αυτό είναι ζωή, κάτι συμβαίνει εκεί. Αλλά όταν μπαίνω στο σπίτι σου, βλέπω το πιο ανέκφραστο πρόσωπο, τις πιο αόριστες, αρνητικές χειρονομίες, κάτι τόσο αχνό που μοιάζει απόλυτα με φάντασμα. Δεν είναι αρκετό, ξέρεις, να παίρνεις μια γυναίκα στο κρεβάτι. Στα ανθρώπινα πλάσματα έχουν δοθεί και άλλες μορφές έκφρασης. Εγώ εκφράζω αυτό που αισθάνομαι, ενώ εσύ βγαίνεις απ’ το δρόμο σου για να αρνηθείς, να θολώσεις, να εξαλείψεις όλες τις εκδηλώσεις εκτίμησης ή προσήλωσης κάθε λογής. Εμμένεις στο συλλογικό, στην ιδέα της φιλίας μάλλον παρά στον φίλο, στον γενικό κόσμο των «μουνιών».

Ο Henry Miller για την αρρώστια

2008-03-17T10:22:00.002+02:00

Γιατί να μην απολαμβάνουμε και την αρρώστια μας επίσης; Αρρωσταίνει κανείς ενίοτε απλώς για να μείνει μόνος ένα διάστημα. Είναι ένας τρόπος του σώματος να κατακτάει το μυαλό. Εδώ υπάρχουν προβλήματα που το μυαλό απλούστατα δεν μπορεί να τα λύσει. Και βασανιζόμαστε και γινόμαστε ανήμποροι και καταρρέουμε. Αρρωσταίνουμε, λέμε. Καλώς. Πηγαίνουμε στο κρεβάτι και καθώς πλαγιάζουμε εκεί, δίχως να κάνουμε απολύτως τίποτα, παραδομένοι στα άλυτα προβλήματα, φτάνουμε βαθμιαία σε μια νέα θεώρηση των πραγμάτων. Υποτασσόμαστε σε ορισμένα αναπόδραστα πράγματα που δεν είχαμε το κουράγιο να αντιμετωπίσουμε όσο ήμασταν όρθιοι στα πισινά μας πόδια και χρησιμοποιούμε αυτό το αναθεματισμένο εργαλείο, το μυαλό, Το σέβομαι αυτό. Υπάρχουν εποχές που κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει, μήτε καν αυτός που αγαπάς. Πρέπει να μείνεις μόνος σου. Πρέπει να είσαι άρρωστος και να κυλιστείς μέσα στην αρρώστια σου. Το χρειάζεται η ίδια η ψυχή σου.

Η Doris Lessing για τον έρωτα

2008-03-17T10:20:00.003+02:00

(«Παραληρώ»; μια καλή λέξη, όπως φλέγομαι.) Γιατί όμως να το περιγράψουμε; Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει νιώσει αυτό το κράμα αγωνίας, δυσπιστίας και-στην κορύφωση της νόσου-μια αρρωστημένη γλυκιά βύθιση μες στον πόνο, επειδή είναι αδιανόητο πως κάτι τόσο επιθυμητό δεν μπορεί να κατακτηθεί, κι αν κάνεις πέρα τον πόνο, τότε εγκαταλείπεις και την ελπίδα της ευδαιμονίας.

I've been dreaming of revenge

2008-03-12T13:21:00.006+02:00

I'm lifting wishes to the stars

The gleaming satellites of time

Orbiting circles overhead

To futures when your love is mine.

But you were always pretty reckless with your love,

Come with the sun and getting restless when it’s gone,

And when you go you leave me breathless and alone,

You leave me breathless,

When you close the door it feels just like you took the air out of the room with you.

Burning the fuse

2008-03-12T09:11:00.008+02:00

Τι με εκνευρίζει μέχρι αηδίας τον τελευταίο καιρό:

- oι «φίλοι» που μόλις εξανεμίζεται η πιθανότητα να γίνουν εραστές, παύουν να είναι και φίλοι.

- η επίκτητη μιζέρια και κακομοιριά των δελτίων των 8 και των πρωινών δημοσιογραφικών εκπομπών, με σεβάσμιο λάβαρο τη γκρίζα τούφα του Αφτιά.

- η virtuality σε όλες τις εκφάνσεις της, διότι ως γνωστόν, το πολύ το κυρ ελέησον το βαριέται και ο παπάς. Τα virtual λουλούδια, οι virtual αγκαλιές, τα msn, τα sms, τα καλά συγκαλυμμένα virtual συναισθήματα, τα simulacra του Baudrillard, τα virtual πηδήματα και οι ψηφιακοί οργασμοί.

- η σχεδόν μηδενική θερμιδική αξία του μαρουλιού.

- το σύμπαν του Coelho, για τον πολύ απλό λόγο ότι το πραγματικό σύμπαν δε συνωμοτεί για να αποκτήσεις αυτό που θέλεις, αλλά απεναντίας, σου βάζει κάθε δυνατό εμπόδιο προκειμένου να τεστάρει την αφοσίωσή σου στον στόχο σου. Και ενίοτε, όταν είσαι σε απόσταση αναπνοής, σου ρίχνει μία στ’ αφτιά και σου αλλάζει στόχο. Και φτου απ’την αρχή.

- τα 5 κιλά που φορτώθηκα πέρυσι και δεν μπορώ να ξεφορτωθώ με τίποτα.

- τα εκνευριστικά φαντάσματα του παρελθόντος, μακρινού και μη.

- η αναποφασιστικότητά μου.

- οι χωριάτες που κατέβηκαν από τα βουνά με τα Cherokee, πίνουν μόνο Buondi, φοράνε κάλτσες και πουκάμισα Burberry, σκαλίζουν τα δόντια τους μετά το φαγητό με το μακρύ νύχι του μικρού δαχτύλου και ενίοτε κατουράνε στο πάτωμα της τουαλέτας του γραφείου μου.

Δειλία

2008-03-04T21:00:00.001+02:00

Η απλούστερη παραδοχή, που με κάνει και γελάω. Από κει που ήμασταν, έπρεπε απλά να πάμε εκεί που ήταν η Απόφαση.

Να λοιπόν. Τώρα πια το ξέρεις εξίσου καλά με μένα. Ίσως και να το οσμίζεσαι ακόμη, πρωτογενές και ακατέργαστο, να το δουλεύεις στο μυαλό σου, να το υποψιάζεσαι όταν πλέκεται τη νύχτα σε όνειρα που δεν μπορείς να εξηγήσεις. Αυτή είναι η κληρονομιά μου και μαζί η κατάρα μου. Αυτό που λείπει, φυσικά, όταν απλώνεις το χέρι.

Absolution

2008-03-04T10:40:00.002+02:00

this is my church

this is where I heal my hurts

Pan-Dora's Case

2008-02-18T14:17:00.003+02:00

Τον τελευταίο καιρό τα κουτάκια όλων των ειδών απασχολούν το μυαλό μου. Κουτάκια που μας βοηθούν να τακτοποιούμε τα συναισθήματά μας και κουτάκια που φοβόμαστε να ανοίξουμε γιατί δεν ξέρουμε αν οι γύρω μας αντέξουν το περιεχόμενο που θα ελευθερώσουμε στον κόσμο.

Μια φορά και έναν καιρό, οι Θεοί για να εκδικηθούν τους ανθρώπους και τον Προμηθέα που τους έκλεψε τη φωτιά κάτω από τη μύτη τους, έστειλαν στη γη την εξαιρετικά όμορφη Πανδώρα, την πρώτη γυναίκα. Της έδωσαν μάλιστα και ένα κουτί (κατά πολλούς ένα δοχείο), στο οποίο έκλεισαν όλα τα δεινά του κόσμου και της είπαν να μη το ανοίξει ποτέ. Περίεργη όμως όπως ήταν η Πανδώρα, άνοιξε το κουτί και από αυτό ξεπήδησαν οι λοιμοί, οι πόλεμοι, η κακία, ο φθόνος και γενικότερα ότι πιο κακό και απεχθές μπορεί να φανταστεί κανείς.

Μια φορά και έναν καιρό, ο Θεός για να τιμωρήσει την Εύα που υπέπεσε στο πρωπατορικό αμάρτημα και έφαγε το μήλο από τη δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού, έδιωξε αυτή και τον Αδάμ από τον Παράδεισο και έκτοτε σηματοδότησε την απαρχή μιας περιόδου χιλιάδων ετών, κατά τη διάρκεια της οποίας η γυναίκα θα πλήρωνε αυτό της το ατόπημα με κάθε δυνατό τρόπο. Για άλλη μια φορά, οποιαδήποτε ομοιότητα ανάμεσα στους δύο μύθους ΔΕΝ είναι συμπτωματική.

Στις αρχές του εικοστού αιώνα, δύο κύριοι με το όνομα Freud και Υοung τράνταξαν συθέμελα τον Δυτικό Πολιτισμό με τη δουλειά τους πάνω στην ερμηνεία των ονείρων και των συμβόλων. Ο Young μίλησε για αρχετυπικά σύμβολα, κοινά σε όλη την ανθρωπότητα και ο Freud, σε μία μελέτη με τίτλο Dora’s Case (όσο άκομψη και αν ήταν) μίλησε για την ταύτιση του συμβόλου του «κουτιού» με τα γυναικεία αναπαραγωγικά όργανα και τη γυναικεία σεξουαλικότητα. Ξαφνικά το κουτί της Πανδώρας απέκτησε νέο νόημα.

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν μια μεγάλη Θεά-Μητέρα που αποτελεί το υπόβαθρο κάθε μεγάλου πολιτισμού που χάνεται στην αχανή αρχαιότητα. Πριν την αναστροφή που πραγματοποιείται αναπόφευκτα σε κάθε μεγάλο πολιτισμό όπως αυτός περνά από τη μητριαρχία στην πατριαρχία, η θεά αυτή, όπως θα ήταν το μόνο λογικό και αυτονόητο, ήταν η γενεσιουργός αρχή των πάντων, η Παν-Δώρα, η Θεά της γονιμότητας, που προσφέρει στον άνθρωπο απλόχερα όλα τα δώρα. Τα ονόματά της ήταν άπειρα και αν σκάψει κανείς βαθιά στο χρόνο, θα ανακαλύψει τις ρωγμές και τις ανακολουθίες κάθε πατριαρχικού μύθου που ήρθε βολικά να την εκτοπίσει από το θρόνο της.

Ένας άλλος Bukowski

2008-01-26T11:36:00.000+02:00

waiting for death
like a cat
that will jump on the bed

I am so sorry for my wife

she will see this
stiff
white
body
shake it once, then
maybe again

"Hank!"

Hank won't answer.

it's not my death that
worries me, it's my wife
left with this
pile of nothing.

I want to
let her know
though
that all the nights
sleeping beside her

even the useless
arguments
were things
ever splendid

and the hard words
I ever feared to
say
can now be said:

I love
you

Playing House

2008-01-21T08:52:00.000+02:00

Λατρεύω τον Dr House για πολλούς λόγους.
Καταρχήν, έχει εξαιρετικό χιούμορ: κυνικό και ευφυές, με μία σημαντική δόση αυτοσαρκασμού, έτσι ακριβώς όπως μου αρέσει.
Δεύτερον, είναι ικανός να διαγνώσει έναν ασθενή στα τελευταία στάδια από το τηλέφωνο ή να κάνει μία παρακέντηση σε ένα αεροπλάνο εν πτήσει χρησιμοποιώντας ένα καλαμάκι της Amita, ενώ οι πραγματικοί γιατροί μπορεί και να σε ταλαιπωρούνε για μήνες χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα. Αυτό και μόνο τον καθιστά αντικείμενο του πόθου.
Τέλος, έχει συσπειρώσει γύρω του την dream-team των νεαρών και ευπαρουσίαστων γιατρών (συμπεριλαμβανομένων και μιας γυναίκας και ενός μαύρου, προκειμένου να μη παρεκκλίνουμε από τα όρια της πολιτικής ορθότητας), που όχι μόνο δεν θα ανάτρεχαν – φευ- ποτέ στο Εγχειρίδιο Διαγνωστικής, είναι και πέρα από παθολόγοι, χειρούργοι, χειριστές ιατρικών μηχανημάτων, τεχνικοί εργαστηρίων, νοσηλευτές, ψυχολόγοι, και ενίοτε και ιδιωτικοί ερευνητές.
Εν ολίγοις, μια αμερικανιά σε όλο της το μεγαλείο.
Εντάξει λοιπόν. Ομολογώ. Η αλήθεια είναι πως παρά τη γκρίνια, είμαι κολλημένη. Στο επεισόδιο μάλιστα του προηγούμενου Σαββάτου, ακούστηκαν δύο ατάκες που με έκαναν να φάω δύο φλασιές ηχηρές σαν χαστούκια:

1. Πως το σεξ μεταξύ δύο ανθρώπων δεν είναι ποτέ ΜΟΝΟ σεξ (όσο και αν παραμυθιαστεί κανείς), και
2. Πως το μυαλό είναι εκείνο που αποφασίζει αν το σώμα είναι άρρωστο ή όχι.

Τελείως αυτονόητα και τετριμμένα, ξέρω, αλλά καμιά φορά χρειάζεται να τα ακούμε για να τα θυμόμαστε. Ακόμη και από μια τηλεοπτική περσόνα, όπως ο Dr House.

Ποια είμαι, που πάω κλπ κλπ

2008-01-17T22:15:00.000+02:00

We’re weaving the world
into being
incubating
the future
with the stories we tell.
Right now
right here.

Προς μεγάλη μου έκπληξη, η Γυναίκα-Αράχνη αποτελεί μια αρχετυπική φιγούρα που συναντάται σε μια πληθώρα αρχαίων πολιτισμών και είναι άμεσα συνυφασμένη με τη γυναικεία δημιουργική αρχή. Για λόγους ευνόητους, η Γυναίκα- Αράχνη ταυτίζεται με τη δημιουργία και τη συνοχή των κόσμων, των όντων και των πραγμάτων – εξαιτίας του ιστού που υφαίνει- τη δημιουργία των δεσμών ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά και τη δημιουργικότητα και για κάποιο λόγο που δεν αντιλαμβάνομαι ακόμη (αλλά μάλλον υποψιάζομαι εξαιτίας της παραγράφου που ακολουθεί) με το συγγραφικό ταλέντο.

Σε έναν εξαιρετικά ενδιαφέροντα μύθο δημιουργίας των Ινδιάνων Ηopi, η Γυναίκα – Αράχνη, σε συνεργασία με τον Πατέρα Ήλιο (και ενίοτε και μόνη της), δημιουργεί το σύμπαν. Αμέσως μετά, δημιουργεί και τους ανθρώπους από κόκκινο πηλό- για την ακρίβεια η Γυναίκα – Αράχνη μετατρέπει τις σκέψεις του Πατέρα Ήλιου σε μορφές από πηλό. Στη μυθολογία των Ινδιάνων Hopi η Γυναίκα-Αράχνη έχει τη μαγική ικανότητα να σκέφτεται τη στιγμή που οι σκέψεις της υλοποιούνται-με λίγα λόγια, η σκέψη της αποτελεί την αιτία των πάντων. Η Γυναίκα-Αράχνη ονοματίζει και όπως ονοματίζει, τα πάντα εμφανίζονται μπροστά της (oποιαδήποτε ομοιότητα με άλλους μύθους δημιουργίας μάλλον ΔΕΝ είναι τυχαία). Εξ ου προφανώς και η σχέση της με τη δημιουργία φανταστικών κόσμων και το συγγραφικό έργο.

Μια εξίσου ενδιαφέρουσα ιστορία που αφορά τη Γυναίκα-Αράχνη, είναι η ιστορία μιας γυναίκας από τη Λυδία, που ονομαζόταν Αράχνη και υπερηφανεύονταν πως ήταν η καλύτερη υφάντρα που υπήρξε ποτέ. Επιδεικνύοντας μια κάποια υπερφίαλη περηφάνεια που δε γινόταν εύκολα δεκτή από τους Αρχαίους Έλληνες θεούς, η Αράχνη προκάλεσε την εξίσου καλή υφάντρα Θεά Αθηνά να αναμετρηθεί μαζί της. Η Αράχνη νίκησε στο διαγωνισμό και κατάφερε να εξοργίσει τόσο πολύ τη Θεά, που αυτή κατέστρεψε το έργο της. Στενοχωρημένη, η Αράχνη αποπειράθηκε να κρεμαστεί από ένα δέντρο, αλλά την τελευταία στιγμή η Θεά τη λυπήθηκε και τη μεταμόρφωσε σε αράχνη, προορισμένη να υφαίνει για πάντα.

Ρατσισμός

2008-01-17T22:11:00.001+02:00

Είχα μια αμυδρή υποψία πως δεν πρόκειται να ζήσω ποτέ στην Ιαπωνία, τώρα είμαι σίγουρη.

Love at first sight

2008-01-14T19:59:00.000+02:00

Ακολουθεί μια συνοπτική και εύγλωττη επεξήγηση των λόγων που κάποιος μπορεί να ερωτευτεί παράφορα και για πάντα ένα σκυλί-λουκάνικο:

Εύλογη απορία

2008-01-14T09:43:00.000+02:00

Με όλα αυτά

τα χάπια,

τα προφυλακτικά,

τα διαφράγματα,

τις ασφαλείς περιόδους,

τα γαμήσια από τον κώλο,

τις στειρότητες,

τις αμβλώσεις,

τα δυστυχήματα,

τους πολέμους

και όλους αυτούς που φεύγουν

μετανάστες

μπορεί να μου πει κανείς

πως και είναι φίσκα το λεωφορείο;

Ζιγκμουντ Φρανκελ

Synchronicity

2008-01-02T08:29:00.000+02:00

Άλλη μια βραδιά που σ' έψαχνα μάταια σ' ένα δωμάτιο γεμάτο καπνό και δε σ' έβρισκα πουθενά. Θα 'θελα απλά να άνοιγε η πόρτα και να σ' έβλεπα, έτσι για αλλαγή, να λέγαμε δυο κουβέντες πέρα από τα αναμενόμενα και τετριμμένα. Θα πήγαινα προς το μέρος σου ή ίσως και να σε κερνούσα το ποτό σου. Και ίσως αν έπινα αρκετά, να κατάφερνα να σου πω ούτε και ΄γω ξέρω τι. Πως ξαφνικά, όλη η πόλη έγινε το συναρμολογούμενο παιχνίδι μου. Ο πιο δύσκολος γρίφος. Πως βάσει ένός ευρύτερου σχεδίου, μαντεύω τα μέρη, τις ώρες και τις μέρες. Πως όλα αυτά θα ήταν τόσο εύκολα αν σε ήξερα λίγο καλύτερα ή αν κοντά στην αναίδεια είχα ξαναβρεί και τη χαμένη μου αφέλεια.

Νομίζω πως σε βλέπω παντού και μάλλον φταίει πως δε σε βλέπω πουθενά. Και θέλω να σ' ερωτευτώ όπως στα ροκ τραγούδια, με τον ίδιο στόμφο, καταστροφικά και απόλυτα.

Happy 2008

2008-01-02T08:20:00.000+02:00

The heaviest of burdens crushes us, we sink beneath it, it pins us to the ground. But in the love poetry of every age, the woman longs to be weighed down by the man's body. The heaviest of burdens is therefore simultaneously an image of life's most intense fullfilment. The heavier the burden, the closer our lives come to the earh, the more real and truthful they become.

Conversely, the absolute absence of a burden causes man to be lighter than air, to soar into the heights, take leave of the earth and his earthly being, and become only half-real, his movements as free as they are insignificant.

What then shall we choose?

Weight or lightness?

Από την Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι

Foxy lady

2008-01-02T08:15:00.000+02:00

Γλύφω με επιμονή, ίσως και λίγη απελπισία, το πόδι μου που έχει πιαστεί στο δόκανο. Ασφαλώς και δεν επέλεξα να βρεθώ σ'αυτή την άβολη θέση, η αλήθεια όμως είναι πως ίσως και να κούνησα λίγο την ουρά μου. Και τώρα υποψιάζομαι πως είτε το αφήσω καλά σφηνωμένο, είτε αποπειραθώ να το τραβήξω με μια αποφασιστική κίνηση, ο πόνος θα είναι εξίσου αφόρητος.

Cruise me

2007-12-27T17:06:00.000+02:00

I'm deranged

Deranged my love

I'm deranged down down down

So cruise me babe cruise me baby

And the rain sets in

It's the angel man

I'm deranged

The impossible set in motion

2007-12-27T08:19:00.000+02:00

Σημείωση:
Να μάθω να ζυγίζω τις λέξεις. Τα νοήματα, χωρίς κοινοτυπίες. Το «πολύ» να παύει να ‘ναι σχήμα λόγου. «Θα το ‘θελα πολύ». Ε λοιπόν γλυκιά μου, φέρσου ανάλογα.

Πρέπει να έφταιγε το κρασί, τουλάχιστον για τις μισές κουβέντες. Για το αφελές μου θάρρος, έτσι για αλλαγή. Κλείνοντας την πόρτα του ταξί, βάλθηκα να χαζεύω τη βροχή, έτσι ακριβώς όπως μ’ αρέσει. Απ’ το κασετόφωνο και κάπου πολύ μακριά, στροβιλίστηκε μια λατρεμένη μελωδία:

How I wish, how I wish you were here
We’re just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year
Running over the same old ground
What have you found? The same old fears
Wish you were here.

Το μικρό, χαριτωμένο σκηνικό μιας στιγμιαίας, αλλά τόσο, τόσο γλυκιάς παραίσθησης.

To συνέδριο

2007-12-21T12:07:00.000+02:00

Καθισμένη στο κρεβάτι, ακούμπησε τα γυμνά της πέλματα στην τραχιά μοκέτα. Ο καθρέφτης της αντιγύρισε μια απογοητευτική εικόνα του εαυτού της, ανάκατα μαλλιά και κατακόκκινα μάτια πασαλειμμένα με υπολείμματα μαύρης μάσκαρας. Ο άντρας που ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι μουρμούρισε κάτι στον ύπνο του. Κρατώντας την ανάσα της για να μη τον ξυπνήσει, σηκώθηκε αθόρυβα και άρχισε να μαζεύει τα ρούχα της από το πάτωμα, πρώτα τη μαύρη φούστα, το εσώρουχο, το καλτσόν που είχε γίνει ένα κουβάρι. Ετοιμάστηκε γρήγορα και εξίσου αθόρυβα στο μπάνιο και γλίστρησε έξω απ’ το δωμάτιο.

Στο φουαγιέ τη χτύπησε η μυρωδιά του φρέσκου καφέ. Μπήκε στον πειρασμό, αλλά δεν ήθελα να διακινδυνεύσει να τον δει, δεν θα άντεχε άλλη μια πληκτική, αμήχανη συζήτηση. Κρύφτηκε βολικά πίσω από τα γυαλιά της και χώθηκε σε ένα μικροσκοπικό, σκοτεινό καφέ πενήντα μέτρα από το ξενοδοχείο.

Της είχε τραβήξει αμυδρά το ενδιαφέρον, όση ώρα έπαιζε βαριεστημένα με το μεταφραστικό γκατζετάκι, αλλάζοντας τη γλώσσα από Ελληνικά σε Ισπανικά και αντίστροφα. Το εξαιρετικά βαρετό στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο έδρανο μιλούσε για τις αγροτικές επιδοτήσεις και έστελνε ρίγη βαρεμάρας στους ακροατές. Όση ώρα ζωγράφιζε λουλουδάκια στο κυριλέ σημειωματάριο που τους είχαν μοιράσει, σκεφτόταν πως θα μπορούσε να πεθάνει από ανία. Τότε πρόσεξε πως την κοιτούσε. Του επέστρεψε το βλέμμα, σχεδόν με αναίδεια. Τον έπιασε να κοιτάει τα πόδια της. Έκανε το ίδιο, και της ήρθε να βάλει τα γέλια. Από τα ακριβά δερμάτινα παπούτσια του προεξείχαν οι χαρακτηριστικές καρώ κάλτσες της Burberry.

Αργότερα, στη δεξίωση, κάθισε δίπλα της στο μπαρ. Στο πρώτο ποτό, της μίλησε για την δουλειά του, υψηλόμισθο στέλεχος σε μία συμβουλευτική εταιρία. Στο δεύτερο, της είπε πόσο όμορφη ήταν, πως είχε κάτι το ιδιαίτερο που τον έκανε να μη μπορεί να τραβήξει το βλέμμα του από πάνω της. Στο τρίτο άναψε ένα βρωμερό πούρο και της γκρίνιαξε για τη γυναίκα του, που τον τελευταίο καιρό του έκανε το βίο αβίωτο. Στο τέταρτο της φάνηκαν όλα τόσο αστεία και προβλέψιμα, που τον ρώτησε αν είναι από αυτούς που περιμένουν ένα συνέδριο για να γαμήσουν. Στο διάδρομο, τη στρίμωξε στον τοίχο και έχωσε το χέρι του ανάμεσα στα πόδια της. Κατέληξαν στο δωμάτιό του και όση ώρα εκείνος αγκομαχούσε από πάνω της, εκείνη κοιτούσε το ταβάνι και προσπαθούσε να μη γελάσει, γιατί αν και είχε γδυθεί, φορούσε ακόμη τις κάλτσες Burberry.

Όση ώρα έπινε τον καφέ της κρυμμένη πίσω από τα μαύρα γυαλιά της, σκεφτόταν πως ήθελε όσο τίποτα να ξεπλύνει τη μυρωδιά του από πάνω της. Κοίταξε το ρολόι της. Δεν προλάβαινε. Έπρεπε να φύγει για το αεροδρόμιο, γιατί σε λίγο πετούσε και δε γινόταν να χάσει τη πτήση, γιατί έπρεπε να βρίσκεται στην ώρα της στο συνέδριο.

Το πνεύμα των Χριστουγέννων

2007-12-21T11:03:00.000+02:00

More or less

2007-12-05T09:55:00.000+02:00

Happiness

More or less

It's just a change in me

Something in my liberty

Oh, my, my

Happiness

Coming and going

I watch you look at me

Watch my fever growing

I know just where I am

But how many corners do I have to turn?

How many times do I have to learn

All the love I have is in my mind?

What does it matter, that's all I have to say

2007-12-05T08:30:00.000+02:00

Θα ΄θελα να ΄ξερα τι είναι αυτό που με ροκανίζει ακόμη και τώρα. Ο λόγος που τα λόγια είναι τόσο δύσκολα και γελοία, γιατί σκαλώνουν στο λαρύγγι και αρνούνται πεισματικά να βγούνε προς τα έξω.
Θέλησα κάποτε να λύσω αυτά που σε κρατάνε δεμένο. Κάντο μόνος σου, για όνομα. Βρες τον τρόπο και ας μην είμαι εκεί. Άσε με εδώ, να μη σε χρειάζομαι όπως δε με χρειάστηκες. Πες μου τα πάντα, αλλιώς μη μου λες τίποτα. Αλλιώς μη μπεις καν στον κόπο.

Σου τα λέω, δεν ακούς;

2007-12-03T11:20:00.000+02:00

Βαρέθηκα ν’ απολογούμαι για τα αυτονόητα. Να σέρνω τις ενοχές σα δεύτερο ρούχο.
Δεν είμαι και ούτε θέλω πια να γίνω η μάνα κανενός. Δεν θέλω να σε σώσω, να δώσω νόημα στη ζωή σου, θέλω να σώσω το τομάρι μου. Και ούτε θέλω να το κάνεις εσύ για μένα γιατί δε μετράει. Άσε που δε μπορείς. Το σκατό του ο καθένας το τρώει μόνος του. Είτε μας αρέσει, είτε όχι.

Εν ψυχρώ

2007-12-02T19:27:00.000+02:00

O ταχυδρόμος πέθανε.
Τον σκότωσε ο Bill Gates.

Bright lights, big city

2007-12-02T19:24:00.000+02:00

Θα ήθελα να σε ενημερώσω ότι μπορείς να είσαι περήφανος για μένα, γιατί χθες τη νύχτα διέσχισα τη μισή πόλη με τα πόδια και έτσι ξανακέρδισα τη χαμένη μου αναίδεια.

Τι με κάνει ευτυχισμένη

2007-12-02T19:21:00.000+02:00

Make it easy,
make this easy
It’s not as heavy as it seems
Wrapped in metal, wrapped in ivy
Painted in mint ice cream

We could be bouncing off the top of this cloud
(I'll put on my silver)
Bouncing off the top of this cloud

You say you’re waiting on Fate
but I think Fate is now,
I think Fate is now waiting on us

Make it easy, easy, easy
We could make this easy,
easy love easy,
We could make this easy,
make this easy
It’s not as heavy as it seems…

Lilith's Dance

2007-12-02T19:16:00.000+02:00

I am proud

I have taken the cloth
from my mirror
of mourning

for your birthday
(if gods have birthdays)
I shall give you a mirror

Michelene Wandor

Here comes the rain again

2007-12-02T19:12:00.000+02:00

Ξανά. Ακουμπούσε με ανοιχτές παλάμες το ιδρωμένο τζάμι και χασκογελούσε με την προβλεψιμότητα, τα δέντρα που ταράζονταν βίαια κάτω απ’ τον σκοτεινό ουρανό, τη βροχή που μαστίγωνε αλύπητα το τζάμι. Ξανά και ξανά, χαμογελούσε γιατί είχε ξεχάσει. Όλα ήταν τόσο φυσικά και απαραίτητα, το ψιλόβροχο, η καταιγίδα, το κινέζικο σε πλαστικά κουτιά delivery, η αίσθηση των χεριών του, η αχνιστή κούπα Earl Grey που ζέσταινε τα χέρια της.

Την προηγούμενη μέρα την είχε προλάβει η βροχή καθώς ανέβαινε τη High Street. Με τα χέρια στις τσέπες χώθηκε βιαστικά στην πρώτη pub που βρήκε μπροστά της και παρήγγειλε έναν ζεστό καφέ. Όπως πάντα, είχε την ίδια απαράδεκτη, λατρεμένη γεύση. Απολαμβάνοντας τη μουντάδα, βάλθηκε να χαζεύει τον κόσμο, καπνίζοντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Λίγο πριν κλείσουν τα καταστήματα, πρόλαβε και αγόρασε εκείνο το κασκόλ που του άρεσε τόσο πολύ, γαλάζιο και καφέ, που θα πήγαινε με το καινούργιο του σακάκι. Το τακτοποίησε προσεκτικά σε ένα μπλε μεταλιζέ κουτί δώρου. Χαμογέλασε ξανά γιατί ήξερε πως θα τη θυμόταν κάθε φορά που θα το φορούσε.

Ξανά. Μετά το super market, έτρεξε ως το διαμέρισμα στο ψιλόβροχο με τις σακούλες στα χέρια και άναψε βιαστικά τη σόμπα. Όταν ήρθε, την αγκάλιασε τρυφερά και τη φίλησε πεταχτά στο στόμα. Όση ώρα έκανε μπάνιο, του έφτιαξε έναν καφέ. Μετά, κούρνιασε στην αγκαλιά του στον καναπέ και όση ώρα έβλεπαν τηλεόραση και του χάιδευε τα μαλλιά, αναλογιζόταν την απλή μεγαλοφυία της ευτυχίας.

Hard Weather

2007-12-02T19:09:00.000+02:00

This morning it was summer
By noon a cold front building
Where did you go?

I got to find some shelter
'Cos any minute now
it's gonna blow

But I don't mind the rain
So strike me once again:
I've got nothing to lose

And it looks like we are in for stormy weather
with death and destruction coming through
Oh, look out there she blows
Now everybody knows:
Stormy weather always makes me think of you

And watch out 'cos the storm is coming through

Jarvis Cocker

The day it rained forever

2007-11-28T08:49:00.000+02:00

Ανοίγοντας την πόρτα, το αγόρι έφερε μαζί του τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος και της βροχής. Πίσω από τον ώμο του είδε το σαραβαλιασμένο του ποδήλατο και αισθάνθηκε ένα τσίμπημα στην καρδιά. Δε χόρταινε να τον βλέπει στο κατώφλι της με φόντο το σκοτάδι, τα μαύρα μαλλιά του που δε χόρταινε να αγγίζει ήταν μούσκεμα, τα χέρια του ήταν πάγος. Τον τράβηξε απαλά μέσα, σαστισμένη όπως πάντα. Τη φίλησε πεταχτά και κείνη τρόμαξε.

Καθόταν σταυροπόδι στο διπλό της κρεβάτι και της έλεγε πράγματα που δεν ήθελε να ακούσει. Του έφερε μια πετσέτα, αμήχανη, για να σκουπίσει τα μαλλιά του. Έβλεπε τον εαυτό της από κάπου ψηλά, έβλεπε το αγόρι και το κορίτσι να κάθονται σταυροπόδι στο μεγάλο κρεβάτι, το αγόρι να εξηγεί και το κορίτσι να προσπαθεί να μη βάλει τα κλάματα. Σ’ αγαπώ του είπε. Πες το μου ξανά, την πρόσταξε. Ξανά. Άλλη μια φορά. Ξανά. Το κορίτσι έβαλε τα κλάματα, έκλαιγε ήσυχα όση ώρα την κρατούσε στην αγκαλιά του και της εξηγούσε γιατί έπρεπε να χωρίσουν. Δεν έχω να σου δώσω κάτι, είπε. Άνοιξε τα μάτια σου, και οι δύο πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια μας. Αυτό πρέπει να κάνουμε-μια ανάπαυλα. Τη φίλησε τρυφερά στο στόμα και κείνη θέλησε και πίστεψε πως τίποτα από όλα αυτά δεν είχε συμβεί, πως δεν το εννοούσε, πως θα έμενε μαζί της τη νύχτα, πως θα την αγκάλιαζε σφιχτά και θα άκουγαν μαζί το χτύπημα της βροχής στο τζάμι, κουλουριασμένοι κάτω από το πάπλωμά της.

Της έβγαλε τα ρούχα με αργές κινήσεις και έτσι γυμνή, την κράτησε για λίγο στην αγκαλιά του. Μετά πήρε ξανά τα ρούχα της και την έντυσε, όπως θα έντυνε μια άψυχη μαριονέτα, προσεκτικά, της φόρεσε το παντελόνι, της πέρασε τα χέρια μέσα από τα μανίκια. Τον κοιτούσε σαστισμένη, ταπεινωμένη, ανακουφισμένη. Έτρεξε να τον προλάβει στην πόρτα και τον φίλησε άγρια για να ξυπνήσει τον πόθο του, να τον κάνει να αλλάξει γνώμη και να τον κρατήσει.

Όπως ανέβαινε τις σκάλες, πρόσεξε για πρώτη φορά το τραγούδι που είχε κολλήσει στο loop του cd player:

you sure you want to be with me

i've got nothing to give

won't lie and say this lovin's best

will leave us in emotional peace

take a walk, taste the rest

no, take a rest

Για χρόνια μετά, κάθε φορά που θα άκουγε αυτό το τραγούδι, τα μάτια της θα γέμιζαν με δάκρυα.

Φόβος

2007-11-26T15:21:00.000+02:00

O φόβος είναι ύπουλος σύμβουλος. Σε γραπώνει γερά στα νύχια του και ακόμη και όταν εκλείψει η αιτία που τον προκαλεί, απομένεις να φοβάσαι τον ίδιο τον φόβο.
Στην αρχή, με έπιανε τρόμος στη σκέψη πως πρέπει να διασχίσω το δρόμο μπροστά στο σπίτι μου και να περάσω στο περίπτερο απέναντι. Τα πόδια μου άρχιζαν να τρέμουν ήδη την ώρα που κατέβαινα τις σκάλες, η καρδιά μου απειλούσε να σπάσει στο στήθος μου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που γύρισα πίσω. Τις στιγμές που κατάφερνα να περάσω την εξώπορτα, έπρεπε να πείσω τον εαυτό μου ότι μπορώ να κάνω είκοσι βήματα. Ότι εξακολουθώ να είμαι ικανή να βάλω το ένα πόδι μετά το άλλο.
Μετά, ήρθε η υπερφίαλη εκστρατεία στο super market της γειτονιάς μου. Βιώνοντας συναισθήματα που μπορώ να παρομοιώσω μόνο με το πρώτο βήμα του Armstrong στο φεγγάρι, δέχτηκα μια αδυσώπητη οπτική επίθεση από τα χρώματα και τα σχήματα στα ράφια. Κατέβαλλα υπεράνθρωπες προσπάθειες για να πείσω τον εαυτό μου πως θα ήταν εξαιρετικά άκομψο να φρικάρω στο διάδρομο με τα δημητριακά και τις φρυγανιές, και έτσι κατατροπωμένη σύρθηκα πάλι πίσω στο κρεβάτι μου. Κάθε Βατερλώ αυτού του είδους με έκλεινε στο σπίτι, αρνούμενη κατηγορηματικά να ξαναδοκιμάσω, για να μη ζήσω πάλι την ταπείνωση της αποτυχίας.
Στο τέλος, ήρθαν οι εξορμήσεις με συνοδεία. Κόσμος με πηγαινοέφερνε από τον έναν προορισμό στον άλλο, με υπομονή και επιμονή. Όπως άλλοι έχουν προσωπικούς σοφέρ, εγώ είχα προσωπικούς περπατητές. Στην ιδέα να περπατήσω μόνη για πέντε ολόκληρα λεπτά, με έπιανε τυφλός, αδυσώπητος τρόμος. Την πρώτη φορά που το δοκίμασα μετά από μήνες, προσπάθησα να γεμίσω το κεφάλι μου με το μονότονο μάντρα «…είσαι καλά, είσαι καλά, είσαι καλά…», για να μην επιτρέψω στο μυαλό μου να κυριαρχηθεί από τον τρόμο. Κάθε βήμα και επανάληψη. Και όλη την ώρα, έσφιγγα στο χέρι μου το κινητό. Μήπως και χρειαστεί.

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που έβαζα σημάδια στους διαδρόμους του νοσοκομείου και πρόσταζα τον εαυτό μου να καταφέρει να περπατήσει μέχρι την επόμενη γωνία. Την επόμενη αφίσα. Το επόμενο παράθυρο. Στα μέσα της διαδρομής με πρόδιδαν τα γόνατα-σερνόμουν πάλι πίσω στο κρεβάτι μου, ηττημένη, τρομοκρατημένη, απελπισμένη.
Είναι σα να έχουν περάσει αιώνες από τότε. Μια στις τόσες όμως, χωρίς καμία απολύτως προειδοποίηση, ο ίδιος φόβος έρχεται από κάπου βαθειά και με παραλύει. Σα να διαθλώνται για λίγο όλα μέσα από το ίδιο θολό πέπλο, σα να γίνονται τα πόδια μου από λάστιχο και μια μυστηριακή δύναμη να με τραβάει προς τα κάτω. Συνήθως συμβαίνει στη μέση του δρόμου και γι’ αυτό πανικοβάλλομαι. Με παγώνει ο ίδιος, αδυσώπητος πανικός. Καμιά φορά, το να υπάρχεις απαιτεί τόση προσπάθεια. Τουλάχιστον, δε μιλάω πια στον εαυτό μου για να τον καθησυχάσω και έχω καταφέρει να μπορώ να περπατάω χωρίς να το σκέφτομαι.
Φαντάζομαι πως τη μέρα που θα πάψω να σφίγγω σπασμωδικά το κινητό μου στην τσέπη του μπουφάν, θα πω πως έχουν περάσει όλα.

Parole, parole, parole

2007-11-25T17:58:00.000+02:00

Τα νοήματα γλυστράνε στις παρυφές των λέξεων και μένουν μετέωρα εκεί. Άπιαστα. Πάντα ψάχνω στις λέξεις. Διυλίζω τον κώνωπα, ανεπαρκής. Με Α στερητικό, πομπώδες και τόσο ταιριαστό που καταντάει γελοίο.
Και για πες τώρα, τι θα μπορούσα να σου τάξω που δεν έχεις ήδη. Πως θα μπορούσα να μιλήσω δίχως την κοινοτυπία. Πέρα από αυτό, δε συντελείται καμιά άλλη κοσμογονία. Και αυτό δεν έχει όνομα. Μόνο μια ρευστή υπόσταση, που μάταια παλεύω να ορίσω.

The world, then the fireworks

2007-11-23T14:46:00.001+02:00

Περνώντας την είσοδο του εμπορικού, δεν μπόρεσα παρά να σκεφτώ το κιτς. Πλαστικό, αδυσώπητο, καταναλωτικό κιτς. Ευτυχώς σε είχα δίπλα μου και βάλαμε τα γέλια με την άγαρμπη αγανάκτησή μου. Μου είχε λείψει το γέλιο σου. Ο τρόπος που όλα γίνονται μια μυστική συνομωσία, τα γέλια, οι αναφορές, οι συνειρμοί, οι εικόνες. Όλα τρέφονται από κάπου βαθειά, από ένα κομμάτι μου και από ένα κομμάτι σου, που είναι το δικό μας κομμάτι.

Είναι μήνες τώρα που άνοιξα τα ματάκια σαν την Ωραία Κοιμωμένη και κοιτάζω τον κόσμο σαν να τον βλέπω για πρώτη φορά. Στην ταβέρνα-αλυσίδα με την επιμελημένη σπιτική διακόσμηση, όση ώρα σκάλιζα με προσήλωση μια σαλάτα με κουσκούς, με κατέκλυζε η ευτυχία που είσαι πάλι εσύ που μου απλώνεις τη χείρα βοηθείας τώρα που το έχω ανάγκη. Που με βοηθάς να βρω τους ορισμούς για λέξεις που είχα ξεχάσει, που μου μαθαίνεις τα αισθήματα και τη ντροπή. Αν ήξερες τα μισά απ’ όσα έχω κάνει, θα ντρεπόμουνα. Όχι τόσο για μένα, όσο για τη στενοχώρια σου.

Αν έπρεπε να καταφύγω στα στοιχεία, θα ‘σουν γη. Το στερεό μου πάτημα και ας μην έχεις ιδέα. Το αντίθετο του κιτς. Πραγματικότητα.

Things I wish I'd written

2007-11-21T09:03:00.000+02:00

“Έχω ανάγκη κάποιον ν’ ανταλλάσουμε ιδέες. Κάποιον ισοδύναμό μου. Όταν επιστρέψεις, θα απολαύσω μαζί σου μια λογοτεχνική γαμηστική γιορτή-που σημαίνει γαμήσι και συζήτηση και συζήτηση και γαμήσι, και ένα μπουκάλι Anjou ενδιάμεσα ή ένα βερμούτ Casis. Αναϊς θα σου ξεσκίσω τα σωθικά. Ο Θεός να βάλει το χέρι του και να μην ανοίξει κανείς άλλος αυτό το γράμμα κατά λάθος. Δεν κρατιέμαι. Σε θέλω. Σ’ αγαπώ. Είσαι για μένα το φαγί και το πιοτό – όλος ο αναθεματισμένος μηχανισμός, να ξέρεις.”

O Henry Miller στην Anais Nin, Clichy, 30/9/1932

Gustav Klimt (1862-1918)

2007-11-21T08:52:00.000+02:00

Ο θεατής αιχμαλωτίζεται ανίσχυρος από το κεντρικό θέμα του Κλιμτ: τη γυναικεία ομορφιά. Ο Κλιμτ ζωγράφισε τολμηρά την Εύα, την αρχέτυπη γυναίκα σε κάθε δυνατή στάση. Στη ζωγραφική του Κλιμτ δεν είναι το μήλο που προκαλεί, αλλά το γυναικείο κορμί. Απεικονίζεται όπως είναι πραγματικά, δίχως να αποκρύβεται καμιά λεπτομέρεια.

Σχεδόν σε κάθε πίνακά του, γύρω από την κεντρική φιγούρα, κινείται ένας ολόκληρος κόσμος, που ωθεί τον θεατή προς τα βάθη του υποσυνείδητου και τους λαβύρινθους του νου. Ο κόσμος του είναι γεμάτος γύρη και ύπερους, σπέρμα και ωάρια, είτε απεικονίζει τη φύση, είτε ανθρώπινα σώματα.

Η εικονιστική του γλώσσα δανείζεται τα σύμβολά της, αρσενικά και θηλυκά, από τον κόσμο των ονείρων του σύγχρονού του Freud. Η μάχη ανάμεσα στον Έρωτα και τον Θάνατο διαποτίζει όλο το έργο του.

Ο Ρενουάρ κάνει τον εξής διαχωρισμό, που εξηγεί την αρνητική αποδοχή πολλών έργων του ζωγράφου από τα συντηρητικά στρώματα της Βιεννέζικης κοινωνίας: “Το ακαδημαϊκό, εξιδανικευμένο γυμνό, χαιρετίζεται από την κοινωνία, ιδιαίτερα όταν εμπεριέχει κάποιο ιστορικό μήνυμα. Αντίθετα, μια καθημερινή γυναίκα έτοιμη για έρωτα προκαλεί σκάνδαλο”.

Πηγή: Klimt του Gilles Neret, εκδόσεις Taschen

H Βασίλισσα των Πάγων

2007-11-09T21:14:00.000+02:00

Μια άλφα κυνικότητα
παλεύω να τη διώξω
και έτσι
και καλά δεν τρέχει τίποτα
ενώ τρέχουν τα πάντα
το βασίλειο των παγετώνων
για ένα παρ-άλογο
συναίσθημα
του πως λυγίζουν τα γόνατα
όταν μ’ αγγίζεις.